“Kara gözlü çingenem,
Aşık oldum ben sana,
Seni çok seviyorum,
İnanmıyorsun bana” diyor Kibariye

Ve gönüllere taht kuruyor
Bu can alıcı sözleriyle,
Çünkü herkesin unutamadığı
Bir çingenesi vardır içinde.

Ben de unutmadım çingenemi,
Bir grup vakti gibi,
Bakışı dolar gözlerime
Sıcak, sevecen, diri.

Şavkı vurur gözlerinin,
Mehtabı kıskandırır;
Kirpiğine rimel olmuş yıldızlar,
Ruhumu aydınlatır.

Saçları bir nehir gibi
Omuzlarından dökülür;
Akordu muhteşem keman,
Kışkırtır arzuları, özlemleri büyütür.

Meltem değil, har olan
Yanaklarının değdiği yerdir,
Gece değil, evren susar,
Buseler hücrelerimi titretir

Dokunduğunda
Yangınlar sarar her yanımı.
Narçiçeği dudakları
Esir alır zamanımı.

O dudaklar ki apal,
Nevruz ateşi kadar sıcak;
Dolgun, ıslak ve sabırsız,
Yavaş lütfen; kalbim duracak!

Dans ederken gözlerinde,
Aşkı parlar kalbinin,
Senin ritmik, kıvrak dansına
Esirindir yüreğim.

Etekler giyersin rengarenk,
Peçe, halhal, tül, ziller, kol manşetleri...
İşte ben bu haline vurgunum güzelim,
Sevsinler dantelli eldivenlerini.

Giz gibi sakladım varlığını,
“Çingenem” koydum adını.
Denyodan, çuşkadan, arakçıdan uzak
Zulanda besle lütfen, gönül yangınımı.

Son bi recalim var sana;
Zarifoğlu’nun kaleminden:
Görsem sevginden öleceğim;
Görmesem hasretinden…