Gördün mü gelipte daim kalanı
Bir lokma değil mi koşturan seni
Halen bitimsiz acılara doymadın mı
Uçuruma götüren şu nefsin değil mi?

Bırak yağsın saçına, kaşına karlar
Gençliğinden götürendi acımasız yıllar
Muhabbetine doyulmayan renkli simalar
Yitip de gitmedi mi ansızın, bak hale
Geride kalan haneler niçin sessiz
Sevgiden yoksunsa, dünya gereksiz.

Her şey varlıkla kazanmıyor anlamı
Nice dardakiler de yaşıyor bu hayatı
Kıblesi açılmıyorsa insanın yüreğe
Ve bulamıyorsa feyzi doğan güne, güneşe
Ne Karun olmak çare ne de Süleyman
Geceden farksızdır bu, dünya bir zindan.

Nedir ki asıl özgürlük, esenliğin yolu
Esen rüzgâr, düşen damlalar rahmetse
Katılaşmamışsa kalp, onu bir hissetse
Neden yankılanmasın ki ulvi duygular
Sabra, gayrete sarıldık ya, muştulara
Yine açacak güller, tebessümü verecek afaklar.

Her ne ise takıntı olan, umuttur beklenen
Gölge Ozanım der ki, haydi silkelen
Dünler yittiyse de yarınlar var, senindir
Günü yaşatacak da yarını kurtaracak da
Ölümü de öldüren o biteviye sevgindir.

Oğuzhan KÜLTE