Kanar mı bir yan olsun, tutar mı ki kabuk
Hey gidi zaman geçiyorsun, hem de çarçabuk
Kırılmayan, dökülmeyen var mı bilemedim
Biletlerim elimdeydi, kimselere veremedim.

Düşe kalka ha bir gayretle almıştık yol
Neden yoruldu dizler, açıldı; boşta kaldı kol
Ey zulüm gel, yok senden korku, ömre dol
Ne beklemek var artık ne de öngörüsü bunun
Neyiniz varsa çıksın ortaya; sakınmayın, sunun.

Çok olmadı mı sarılmadan gidenleri yordamak
Düşerken tutulanların ağırlığı var hala sırtımızda
Niçin hiç vefa edilmez, bent olunmaz nefise
Hayat kurtarırken; bataklıkta, çölde savrulmak.

Ne martısı var bu denizin ne de görkemli limanı
Fırtınalara göğüs geren değil miydi o imanı
Kısır çekişmelerin içinden sıyrıldık nihayet
Essin özgürlüğün rüzgarı sineye, versin rahmet.

Sözde doğru bilinenler hep yanılttılar yazık
Özde değilse merhamet duygulara yok azık
Gelip geçedursun gün, ay, uzasın boğan geceler
Dile yine de dolanmaz riya ve kinden heceler.

Dışına akmaz gözyaşları, görmesinler diyedir
Nemlemse de gözler, düşse de yere baş
Bir gerçek var değişmez, hayat savaştı arkadaş.

Başkalarının acıları sana da değiyor mu öyle
Bu değil de nedir insan olmak,nedir ki söyle
Bir yanımız niçin bomboş kalmış anlamadık
Bize inandık, sattık beni, yine yalnız kaldık.

Manzarası bu işte onca yıldan geriye kalan
Kimi vurmuş haince, vefasızmış, etmiş talan
Yine de dimdik duruyoruz sahi, nedir ki cevap
Bir risale gibi bu öykü, yalnız bırakmayanmış Rab.

Varlığı seçmedim çok nedenden; yıprandı, soldu
Gölge yan hep kalandı, can yitse de o hep doğdu
Nasıl sevebilirdik yüzyıllar öncesinden özneleri
Ruha tesir etti hissedişte, yitenlerin meltemleri....

Oğuzhan KÜLTE