Oysa ne çok seslendim sana,
Kulağın mı ağırdı,
Yoksa yüreğin mi sağırdı?..
Ben bazen geri çekildim,
Çünkü her adımım sana çıkıyordu.
Biraz durursam
Belki sen gelirsin sandım.
İnsan,
Hep giden olmaktan yorulunca
Beklemeyi öğreniyor.
Anlatmadım her şeyi.
Çünkü bazı cümleler
Söylendiğinde değil,
Söylenmediğinde ağırlık yapar.
Ben içimde büyüttüm seni,
Dışına taşırırsam
Zarar görürsün sandım.
Sen beni sakin zannettin,
Oysa ben dengede durmaya çalışıyordum.
İnsan düşmemek için
Ne çok çaba harcıyor bazen…
Kalbim eğri bir yolda yürürken
Yüzüm düz görünüyordu.
Sana yaklaştıkça
Kendimden uzaklaştım.
Her adımda biraz daha
Eksildi aynadaki ben.
Sen fark etmedin,
Çünkü kaybolan hep bendim.
Geceler geçti üzerimden,
Sabahlar seni sormadan gelmedi.
Ben her yeni günde
Bir önceki halimden
Biraz daha vazgeçtim.
İnsan en çok
Kendi içinden göç edince
Yoruluyor.
Bazen adını anmadım,
Unuttuğumu sanma.
Bazı isimler
Dile gelmeyince
Daha derine yerleşiyor.
Ben seni
Kalbimin en sessiz yerine koydum,
Orada bile yer açtım.
Sen hep “sonra” dedin,
Ben hep “şimdi” yaşadım.
Zamanın farklı yerlerinde sevdik biz.
Sen geleceğe sakladın beni,
Ben bugünde tükettim kendimi.
Söyleseydin,
Bu kadar beklemezdim.
Bilseydim,
Bu kadar bağlanmazdım.
Ama insan,
Bir ihtimali bile bilmeden
Sevmeye başlıyorsa
Orada çoktan yenilmiştir.
Şimdi geriye dönüp bakınca
Şunu anlıyorum:
Ben seni sevdim,
Ama sen beni
Hiç anlamaya çalışmadın.
Ve anlaşılmayan sevgi
Zamanla kendini yer bitirir.
Artık anlatmıyorum.
Çünkü her anlatış
Biraz daha küçülmekti.
Ben küçüldüm,
Sen büyümedin.
Demek ki
Bu hikâye aynı yere varmayacaktı.
Oysa ne çok seslendim sana…
Belki sorun duymakta değildi,
Belki mesele
Duymak istememekteydi.
Ve bazı kalpler
En net sesi bile
Kendine yabancı sayar.
Bu şiir kalsın burada.
Ne bir sitem olsun,
Ne de bir çağrı.
Sadece bil diye yazıyorum:
Ben elimden geleni yaptım.
Gerisi,
Hiçbir şiirin yüklenemeyeceği kadar
Ağır bir suskunluktu.

Kadir TURGUT