1
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
46
Okunma
Dur,
bekle,
olmadı.
Geri alma bu cümleyi.
Zaman, parantez içinde yaşıyor,
yavaş ama unutulmuyor.
Bir ses,
yarım bir anlam,
eksik, düşüyor duvarlardan içime.
Noktalar çıkıyor satırların arasından;
kimi kayboluyor,
kimi kalıyor.
Elimi uzatıyorum — boşluk,
tutamıyorum.
Ayaklarım çatlaklardan sızıyor.
Hava ağır,
nefes çekilmiyor,
ve ben sadece izliyorum.
Bir çocuk geçiyor,
hiç var olmamış gibi;
adı yok, yüzü yok,
ama iz bırakıyor.
Sesler birbirine karışıyor,
ve ben her birini tek tek kaydediyorum,
ama kayboluyorlar ellerimden.
Düşünceler, kısa cümleler, parçalı,
birbiriyle çarpışıyor;
ve ben araya giriyorum,
ama parçalanıyorum.
Zaman durmuyor,
ben duruyorum,
ya da tam tersi.
Dur,
bekle,
olmadı.
Her şey dağıldı,
ama ben hâlâ yapışıyorum parçalarına,
kendimin.
Kadir TURGUT
5.0
100% (3)
Cevap Yaz