Gece çökerken, yıldızlar Derya gibi titrer gözlerimde,
Ve Deniz’in sessizliği sarar bedenimi.
Her adım bir özlem taşır,
Her nefes seni arayan bir Derya çığlığı.
Rüzgârın uğultusunda Deniz saklanır,
Ama adını fısıldar kulaklarımda.
Gözlerimde bir Derya saklı,
Ve kalbimde Deniz’in derinliği var.
Her yağmur damlasında Derya’yı ararım,
Her dalgada Deniz’in ruhunu hissederim.
Ve hasretin ortasında
Senin adını, Derya Deniz,
Her nefeste tekrar tekrar anarım.
Gözlerim Derya kadar engin,
Yüreğim Deniz kadar hırçın.
Ama sen yoksun,
Ve ben yalnızlıkla sarmaş dolaş,
Sana dokunamadan yürürüm gecede.
Deniz’in derinlikleri kadar sessiz,
Derya’nın genişliği kadar yalnızım.
Her bakışım seni arıyor,
Her nefesim sana doğru uzanıyor.
Ve her özlem Derya’dan Deniz’e akıyor,
Birbirine karışan fırtınalar gibi.
Sen gelmesen de, Derya,
Ve Deniz olmasa da yanımda,
Kalbim hep seni taşır.
Sevda dolu her damla gözyaşımda
Senin adın yankılanır:
Derya Deniz, Derya Deniz…
Ay, Derya’yı saklar gecenin karanlığında,
Ve Deniz susar, sadece bekler.
Ama ben hâlâ yürürüm
Senin özleminle,
Senin hasretinle,
Ve her adımım Derya’dan Deniz’e uzanır.
Rüzgâr esince, Derya’yı getirir,
Ve Deniz’in tuzlu soluğu düşer omuzlarıma.
Her sessizlik, her boşluk,
Sana dokunamadığım anların ağıdıdır.
Derya’lar kadar derin bir sevda,
Ve Deniz’ler kadar engin bir özlem taşıyorum içinde.
Her gece, her sabah,
Seninle dolu bir zaman yaşıyorum,
Ve ben, Derya’dan Deniz’e akan bir nehir gibi,
Sana uzanıyorum, sana dönüyorum,
Sana dokunmayı hayal ediyorum.
Derya Deniz…
Bir isim değil, bir çağrı,
Bir hasret, bir özlem, bir fırtına.
Ve ben hâlâ buradayım,
Sana doğru akan,
Derya’dan Deniz’e uzanan,
Sonsuz bir sevda nehrinde.

Kadir TURGUT