0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
16
Okunma
bir ara gitti sanmıştık
koltuğun kıvrımında bir yelek unutulmuş gibi
hiç sesi çıkmadı günlerce
ama biz bilirdik:
suskunluk da bazen en gürültülü misafirdir.
nenem kek pişirince saklanırdı mesela
ocağın buharına karışırdı sessizliği
dedem radyoyu açar,
“bu şarkı sana iyi gelir” derdi
oysa en az o şarkı kadar eksiktik biz.
elimi koltuğun altına sokar,
bir şey bulurum umuduyla arardım
çünkü çocuklar
mutsuzluğun da saklambaç oynadığını sanırlar.
sonra biz büyüdük
mutsuzluk da bizimle birlikte büyüdü
yeni kelimeler öğrendikçe
ona daha güzel yerler tarif ettik içimizde
“buraya otur, burası sessiz” dedik
bazen de hiç demedik
çünkü bazı acılarla sadece susarak anlaşılır.
bir fotoğraf kalır bazen duvarda
herkesin gözleri farklı yöne bakar
ama içlerinden biri
hep cama bakar.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
