11
Yorum
28
Beğeni
5,0
Puan
242
Okunma

Gecenin hüznü çökmüş gözlerime,
Bir baykuş yalnızlığıdır gönlümün hali.
Ama bir yanda o eski coşku,
İstanbul’a kırılan bir yelkenli misali.
Neyi hayal etmeli bu belirsizlikte?
Bir şair mi, bir öykü kahramanı mı?
Yoksa bir romanın kuytusunda,
Adı bir kez geçen o yabancıyı mı?
Kararsızlığın tam orta yerindeyim,
Bir yeşil oluyorum, bir mavi.
Bazen uçsuz bir vadiyim, bazen ova,
Dökülüyorum öylece o meçhul kıyı kasabasına.
Kıymetli diyorlar, peki ama kim onlar?
Fular takmakla mı ölçülür insanın değeri?
Yoksa bir ömrün mührü müdür,
O nasırlı ellerin derin izleri?
Bilmiyorum,
Akıntı taşıyor bizi sessizce,
Kimi varlık içinde, kimi fakir.
Ömür denen bu uzun hikâye,
Bir şekilde nihayete eriyor.
Sonrası mı?
O hep bildiğimiz hikâye…
Biraz göstermelik,
Biraz sessiz bir veda işte.
5.0
100% (21)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.