Şimdi dediğin şey, çoğu zaman en zor zamandır.
Ne geçmişin bahanesi vardır içinde, ne geleceğin tesellisi.
Sadece çıplak bir an durur ortada;
insanın kendine bakmaktan kaçamadığı bir ayna gibi.

Şimdi, bütün kaçırılmış trenlerin gürültüsünü de taşır,
hiç binilmemiş otobüslerin boş koltuklarını da.
Ama yine de, garip bir biçimde
tek gerçek yer burasıdır.

Çünkü insan
ya şimdi iyileşmeye başlar,
ya şimdi daha çok yorulur,
ya da şimdi ilk defa kendine dürüst olur.

Belki de “şimdi”,
henüz yazılmamış küçük bir cümlenin başıdır.
Ve insan bazen
hayatını değiştiren o ilk kelimeyi
tam da burada bulur.

Yani…
şu an kaçabileceğin bir başka zaman yok.
Ne “keşke”lerin hükmü geçiyor burada,
ne de “belki bir gün”lerin.

İnsan ne olacaksa
hep şimdi oluyor.
Yaralar da şimdi kanıyor,
iyileşmeler de şimdi başlıyor.

Kısacası:
şu an, hayatın sana sunduğu tek gerçek yer.
Ve ne yapacaksan,
ancak burada yapabiliyorsun.