Ben Gülistan,
köyün en son evinde otururum,
akşam olunca ilk kararan pencerem olur.

Saçlarımı annem örerdi eskiden,
şimdi aynaya bakmadan topluyorum,
çünkü aynalar
insanın yüzünü değil,
bekleyişini gösterir.

Bizim evin önünde
bir dut ağacı var,
her yaz
ellerimi mora boyar,
annem kızar:
“Genç kızın elleri böyle olmaz” der,
ben de içimden
“Kalbim zaten çoktan boyandı” diye geçiririm.

Sabahları su taşırım çeşmeden,
testinin içindeki su
benden daha serindir.
Yol boyunca
kimseyle konuşmam,
çünkü köyde herkes
birbirinin kalbini
çoktan ezberlemiştir.

Adımı seslenen yok,
ama her rüzgâr
eteğimi çekiştirir gibi geçer yanımdan.
Sanki biri
“Gel” demiş de
ben duymamışım gibi.

Akşam olunca
tavukları kümese kapatırken
ellerimde bir yalnızlık kalır.
O yalnızlık
sabaha kadar
avuçlarımda yumurta gibi durur,
kırmaya kıyamam.

Ben Gülistan,
köyde yaşayan bir genç kızım,
herkes beni
“iyi huylu” diye sever,
ama kimse bilmez
iyi huylu insanların
içlerinde ne kadar
yırtık bir gökyüzü taşıdığını.

Bir gün
şu toprak yoldan
bir otobüs geçecek,
içinde benim adımı bilmeyen insanlar olacak.
Ben o otobüse binmeyeceğim belki,
ama içimden biri
çoktan cam kenarına oturdu bile.

Ben Gülistan,
akşamları yıldız saymam,
çünkü sayınca bitiyorlar.
Bazı şeyleri
hiç dokunmadan sevmek gerek.