"Mənim səndən uzaqlarda
Yamandı halım, necəsən?
Özgəsinə qismət olan
Cahı-cəlalım, necəsən?"

İbrahim İlyaslı




şimdi gece
odanın ortasında duran masa
bir hastane sedyesi gibi
üzerinde anılar yatıyor
ben doktor değilim
ama her gece
bir hatıranın nabzını tutuyorum

çoğu ölmüş oluyor

bazıları
son bir kez
senin adını sayıklıyor

sonra susuyorlar



sokak lambası
pencereden içeri sızıyor
duvara ince bir çizgi çekiyor
sanki hayat
beni ikiye bölmüş gibi

bir tarafım
seni bekliyor hâlâ
öteki tarafım
beklemenin ne demek olduğunu unutmuş

ikisi de
aynı bedende oturuyor
ama birbirine selam vermiyor



geçen akşam
çöpe inerken
eski bir defter buldum
içinde yarım kalmış cümleler vardı

belli ki
birisi yazarken
gitmiş

ya evden
ya hayattan
ya birinin kalbinden

en son cümle şöyleydi

“ben aslında…”

sonrası yoktu

anladım ki
insanın en doğru cümlesi
çoğu zaman
yarım kalan cümlesidir



benim de
çok yarım cümlem oldu

mesela
“gel” diyemedim
“kal” diyemedim
“seviyorum” dedim
ama kimse duymadı

çünkü bazı kelimeler
insanın ağzından değil
yıllar sonra
mezarından çıkar



artık
seni düşünmek
bir alışkanlık gibi

sigarayı bırakmış birinin
boşluğu yoklaması gibi
cebimde yokluğunu yokluyorum

bazen
orada olmadığını unutuyorum
elim yine sana gidiyor

sonra hatırlıyorum
sen artık
cebime sığmayacak kadar uzaksın



gece ilerledikçe
odadaki eşyalar
yer değiştiriyor gibi geliyor

sandalye
yatağa yaklaşıyor
perde
duvarla konuşuyor
ayna
yüzüme bakmak istemiyor

çünkü eşyalar bile
çok yalnız kalınca
insandan uzaklaşır



bir ara
kalbimi dinledim
eskisi gibi atmıyordu

sanki
her vuruş arasında
biraz sen kalmıştı

dokunsam
bir hatıra fırlayacak
ve odanın ortasına düşecek gibi

ama dokunmadım

çünkü bazı şeyler
yerinden oynarsa
insan tamamen dağılır



şimdi düşünüyorum da
biz hiç konuşmamış olabiliriz

belki de
sadece aynı sessizliğin
iki ucunda oturduk

sen orada
ben burada

arada
koca bir suskunluk

insan bazen
en büyük aşkı
hiç konuşmadan yaşar

ve kimse fark etmez



sabah yaklaşıyor
horozlar değil
telefon bildirimleri ötmeye başlıyor

ama bana gelen bir şey yok

çünkü bazı hayatlar
bildirimsiz yaşanır
ve sessizce kapanır



şimdi kalkıp
pencereyi açıyorum

gökyüzü gri
ne geceye benziyor
ne sabaha

tıpkı benim gibi

ikisi arasında kalmış
adı konmamış bir vakit



eğer bir gün
benim adımı hatırlarsan
yanlış hatırla

çünkü doğru hatıralar
insanı geri çağırır

ben gelmem artık

bir şehir
haritadan silinince
sokakları da
evleri de
çocuk sesleri de
bir daha bulunmaz

ben de öyleyim



şimdi içimdeki çocuk
yatağın kenarında oturuyor
ayaklarını sallıyor

bana bakıp soruyor

“bitti mi”

ona cevap vermiyorum
çünkü bazı şeyler
bitince konuşulmaz

sadece
ışık kapatılır

ve oda
karanlığa teslim edilir



eğer biri sana
o çocuk ne oldu diye sorarsa

şöyle de

bir sabah
kendi gölgesini
yanlışlıkla ezdi

sonra da
bir daha büyümemek için
içine saklandı



ve eğer biri sana
ben nasılım diye sorarsa

başını çevir
sokağa bak

bir kapı görürsen
önünde paslı bir kilit olan
işte ben oradayım

açılmıyorum
çünkü anahtar
çoktan başka bir kalpte unutuldu



şimdi son bir şey söyleyeceğim

sonra susacağım

çünkü her şiirin
bir mezar taşı vardır
ve ben artık
kendi şiirimin taşını taşıyorum

eğer bir gün
gece yarısı uyanırsan
ve hiçbir sebep yokken
kalbin sızlarsa

bil ki
bir yerde
adı anılmamış bir çocuk
yorganını üstünden atıp
sessizce ağlıyordur

o çocuk
benim

ve artık
kimseye necesin demeyecek kadar
yorgun