kendi yükün varken omzunda bana yer açtın..
Aynur Ablama..

yap boz binlerce parçadır insan
sabrı olan gelir
seni parçalarından birleştirir

öyle hemen de olmaz
bir parçanı bulur
ötekini kaybeder

bazen yanlış yere koyar gözlerini
gülüşün başka bir yere denk gelir
çocukluğun masanın altında kalır

sen karışma

bırak uğraşsın

çünkü seni gerçekten merak eden biri
hangi parçanın nereye ait olduğunu
zamanla öğrenir

bir yerinde annen vardır
bir yerinde yarım kalmış bir yol
bir yerinde kimseye anlatmadığın
o eski kırgınlık

bazı parçaların çok küçüktür
bulması yıllar sürer

bazılarıysa kayıptır
sen bile nerede düşürdüğünü bilmezsin

işte orada anlarsın

herkes tamamlayamaz insanı

kimi iki parça uğraşır gider
kimi resmi kutunun üstündekine benzetmeye çalışır
kimi de seni
kendi istediği şeye çevirmek için
parçalarını zorlar

ama biri gelir

acele etmez

eksik yerine bakıp
neden eksiksin diye sormaz

oturur yanında

sen dağıldıkça toplar
topladıkça seni tanır

sonunda ortaya kusursuz bir resim çıkmaz belki

ama sen çıkarsın

olduğun gibi

birkaç parçan eksik
birkaç yerin kırık

ve ilk defa biri
tamamlanmamış haline bakıp

ben buradayım der