Şiirin omurgası “alacak” metaforu üzerinden kurulmuş.
Sevgiye, verilen sözlere, geçen ömre dair kapanmamış bir hesap…
Bu tekrar, metne hem türkü/şarkı formunda akılda kalıcılık hem de bir ağıt havası katıyor. “Kalmadı mecalim” nakaratı, şairin, artık direnecek gücü kalmadığını ama hâlâ vazgeçemediğini çok net hissettiriyor.
“Adını unutamayan dilimin alacağı var”
Çok güçlü bir dize.
Unutamamak üzerinden borç, alacak ilişkisi kurman oldukça etkileyici.
“Giden sensin, Kalan yine benim”
Kısa ama vurucu. Türk müziği geleneğinde dinleyeni hemen yakalayan bir netlik var.
Doğa imgeleri (erimez kar, bahar, gül, nehir) duyguyu destekliyor ve şiiri yerelleştirip derinleştiriyor.
Şiir, bestelenmiş olduğu için ritim açısından oldukça oturmuş; okurken bile melodisi hissediliyor…
Dil sade ama dramatik. Halk şiiri ve arabesk damarını bilinçli şekilde taşıyor. Bu bir eksik değil; aksine hedeflediği duyguya hizmet ediyor.
Samimiyet var, yapaylık yok. Okur “yazılmış” değil, yaşanmış hissini alıyor.
Değerli dost şair, kaleminizden şairin içini döktüğü duygusal bir şiir okudum. Yüreğinize ve gönlünüze sağlık.
Tebrik ediyorum ve yürekten kutluyorum sizi.
Selam ve saygılarımla esenlikler diliyorum. Mutlu ve huzurlu bir yaşam dileğimle günaydın. G. Şiiridir.