Bugün yine
aynı musluğa uzandım.
Soğuk oradaydı
ama bu kez
elimi bırakmadı hemen.

Aynaya yine bakmadım
ama geçerken
camda bir parıltı yakaladım;
yüzüm değil,
sanki yüzümün ihtimaliydi.

Masadaki kırıntı duruyor.
Dokunmadım.
Belki
yarın bir kuş gelir diye.

Sokak hâlâ adımı bilmiyor
ama kaldırımdaki çatlak
ayağımı tanıyor artık.
Tökezlemedim.
Bu da bir şey.

Otobüs kartını uzattım,
cihaz bipledi,
kalbim bu kez
yarım bir ses çıkardı.
Kimse duymadı.
Ben duydum.

İş yerinde
bir cümlenin sonunu getirdim bugün.
Kimse fark etmedi.
Kelimeler fark etti.

Zamirlerle yaşıyorum hâlâ
ama araya
küçük bir “sen” sızdı
yanlışlıkla.
Hemen silmedim.

Öğle arasında
sandviçin ortasındaki suskunluk
biraz gevşedi.
Dişlerim hâlâ ekmeği kesiyor
ama gün
beni eskisi kadar derinden almıyor.

Saatin akrebi
göğsümde dolaşmayı sürdürüyor
fakat artık
kıymık değil de
unutulmuş bir anahtar gibi.
Nereye ait olduğunu
hatırlamıyor sadece.

Vitrindeki ceketi yine gördüm.
Bu kez
omuzlarına uzun uzun baktım.
Denemedim.
Ama düşünmek
bir adım sayılır mı,
bilmiyorum.

Eve dönerken
aynı taş oradaydı.
Bilerek bastım.
Düşmedim.
Şehir şaşırdı.

Kapıyı açınca
o koku geldi yine
ama bu kez
biraz seyrelmişti.
Yıkanmış gömlek
kurumaya başlamış gibiydi.

Bıçak tezgâhta duruyor.
Masumluğu değişmedi.
Ben de.
Dokunmadım.

Radyo açık.
Bir şarkının
sadece nakaratı takıldı kulağıma.
Söz değil,
ses.
Bu yetti.

Yatağın boş tarafı
hâlâ sınır.
Ama elimi uzatınca
mermer değil,
serin bir taş gibi.
Tutulabilir.

Kapıya gittim.
Kilidi çevirmedim.
“Şimdi” demedim.
Sadece durdum.

Mutfak penceresinde
rüzgâr perdenin ucunu kaldırdı yine.
Masadaki kâğıtta
tarih hâlâ aynı.
Bugün.
Ama bugün
eskisi kadar ağır değil.

Ayakkabımın bağı çözülmedi bu kez.
Yine de
oturup kontrol ettim.
Düğüm sağlamdı.
İçimdeki kapı
bir santim daha açık.

Yarın için hâlâ söz vermiyorum.
Ama sabaha ayırdığım
çay kaşığı
artık dolu.

Belki yeter.
Belki değil.
Ama
adını söylemediğim birine
içimden sesleniyorum bazen.
Duymasa da olur.

Çünkü anlıyorum:
umut,
gelmek değildir her zaman.
Bazen
gelmese bile
beklenebileceğini fark etmektir.

Ve ben
yavaş,
çok yavaş
aldığım her nefeste
yaşamanın
bir ihtimal olduğunu
kendime
yeniden söylüyorum.