Kulaklarınızda hangi sesin özlemi,
Gözlerinizde hangi anın hayali,
Yüreğinizde hangi aşkın büyüsü,
Kalbinizde hangi sevginin hasreti varsa
Hepsi o güzel gülüşlerde kaldı.
Ben
O gülüşlerin gerisinde kalan suskunluğum,
Kimsenin fark etmediği,
Ama her gece içimi uyandıran.
Bir insan
Ne zaman vazgeçtiğini anlayamaz önce,
Sadece daha az konuşur,
Daha çok susar,
Ve kalbi,
Eskisi kadar hızlı inanmaz.
Adını anınca
İçimde bir şey eksilmiyor artık,
Sadece yerini belli ediyor.
Bazı sevgiler
Bitmez,
Sadece insanın içinden çekilir.
Zamanla öğrendim;
Her bekleyiş sadakat değil,
Her suskunluk sabır sayılmıyor.
Bazen kalmak,
İnsanın kendine haksızlığı oluyor.
Topladım içimden
Sana ait olan ne varsa,
Yarım kalmış cümleleri,
Geç kalınmış “keşke”leri,
Dokunulmamış hayalleri.
Hepsini
Aynı yere bıraktım,
Kırmadan, incitmeden,
Bir hatıranın içine sarıp.
Artık ne geceyi sana soruyorum,
Ne sabahı senden bekliyorum.
Kalbim yoruldu
Aynı yerden kanamaktan.
Kulaklarımda kalan sese,
Gözlerimde asılı duran ana,
Yüreğimde büyüyüp de
Bir hayata sığamayan o sevgiye rağmen
Vazgeçtim.

Kadir TURGUT