Delirdiğime emin misin doktor bey?
Ya kaybettiğim aklım değil de,
Umutlarımsa?
Çünkü ben hâlâ düşünüyorum,
Ama düşünmek burada suç sayılıyor.
Gülmediğim için değil,
Gereğinden fazla hatırladığım için
Bu kapı kapandı ardımdan.
Duvarlara isim veriyorum geceleri,
Her birine ayrı bir hatıra dayıyorum.
Biri annemin sesi,
Biri yarım kalan bir vedanın
Soğuk izi.
Beni izleyen gözler var,
Ama kimse görmüyor.
Sorular soruluyor,
Cevaplar çoktan yazılmış dosyama.
Delilik dedikleri şey
Belki de kabullenmemekti.
“Geçer” denilen acıların
Hiç geçmediğini söylemekti.
Gidenin ardından
Hâlâ bekleyebilmekti.
İlaçlar veriyorsunuz bana,
Unutmam için.
Oysa ben unutursam
Kim kalacak geriye?
Bir beden mi,
Sessiz bir hasta mı?
Bak doktor bey,
Gözlerim yerinde,
Kalbim atıyor,
Sadece inandığım şeyler
Birer birer öldü içimde.
Umut dediğin şey
Kolay vazgeçilecek bir eşya değil.
Kırılır, çizilir, kanar
Ama kolay kolay terk etmez insanı.
Beni buraya kapattınız
Çünkü ben acımı saklamadım.
Çünkü “iyiyim” demeyi
Öğrenemedim.
Şimdi söyle bana,
Aklını kaybeden mi delidir,
Yoksa
Umutlarını kaybettiği hâlde
Yaşıyormuş gibi yapan mı?
Eğer teşhis buysa
Adını doğru koyun doktor bey.
Ben delirmedim.
Sadece
İnsan kalmaya çalışırken
Biraz fazla yaralandım.

Yani demem o ki doktor bey ;
"Ya kaybettiğim aklım değil de,
Umutlarımsa"...?"


Kadir TURGUT