Geç kaldım her şeye
Saat geldi ve dayandı onikiye
Mevsimde kış
Soğukların acısını hissediyorum dizimde
Geç kaldım her şeye
Matematiğe, fiziğe, sosyolojiye …
Hücrenin şeklini öğrendim
Tüm cahilliğime rağmen
Histolojinin diliyle
Büküldü bileğim
Kaldı gözüm görünmeyen sisli gerilerde
Birde özlediğim perilerde
Şiirler suskun, dizeler hüzünlü
Bir resim gibi kaldı sarı defterlerde …
Geç kaldım logaritmanın hesaplarını çözmekte
Dx eşittir f artı c’de
Yüklendi sırtıma aritmetiğin yükü
Diferenzial hesaplar içinde
Geç kaldım her şeye …
Viski ve puro keyifini tatmak için
Küba’nın yoksul bir köyünde
Biliyorum bende herkes gibi gerçekleri
Bu yüzden seviyorum çiçekleri
Geç kaldım her şeye,
Okumak istediğim kitapları
Masama dizince
Gördüm ki cahilliğim
Zuhur etmiş diz boyu içime
Jan Hus’u okurken
Hissettiğim o acı işkencelerde
Geç kaldım her şeye
Bunca zahmete rağmen
Yaşama sevincinin büktüğü gönlümde
Andım hep geçmişi sessizce
Bir şey getirmeyeceğini bildiğim halde
Geç kaldım her şeye
Semerkant’da bir gece geçirmeye
Moğolistan, Ulanbataarda
Doya doya kımız içmeye …
Çin Duvarları’nı boydan boya yürümeye
Oslo’nn işlek caddelerinden birinde
Bir sarışınla el ele gezmeye
Geç kaldım, gece nöbetlerinden
Uzak kalmak için istediklerime …
Arzularım ise daha büyüktür dürtülerimden
Gelişirler ben onları dürtdükçe
Geç kaldım her şeye
Şimdi bir de yapay zeka denen
Bir şey duruyor önümde
Öğrenmek istemesemde
Ren Nehiri köşelerinde
Eltville şehirinde bir gece geçirmeye
Bir de Herbert Spencer’i yeniden keşfetmeye
Geç kaldım
John Rawls’ın Adalet Therisini ezberlemeye
Hukukun üstünlüğünü
Ölümüne savunmaya!
Mitlerin güzümüzdeki anlamını
Yeniden yorumlayıp evirmeye …
Eichendorf’un bütün eserlerini
Okumak için orjinal dilinde
Geç kaldım periyotlar cetvelinde ki
Bütün elementleri hazmetmeye
Düşümde ağır metaller var elbette
Organikkimya ise servettir benim gözümde
Maximilian Beck’le keşfederek gittim
Ruhun derinliklerinde gezinmeye
Elimde cetvel, komşu olmak isterdim
Leibniz Bey’e!
Saygıyla eğiliyorum bu yüzden
Marx ve Engels’in önünde
Daha gelmedim henüz Yirmibirinci Yüzyıl’a
Ondan da gitti yirmialtı yıl sonunda
Bağrıma basacak bir bilim kaldı
Doya doya
Leiden ve Utrecht sokakları boyunca
Çok hüzünlendim trenleri kaçırınca
Zwolle, Emerich, Nijmegen güzergahında
Donattım kendimi en sonunda
Wuppertal denen bir sığınakta
Berlin’e hayranlığım uzayıp gider
Bir matematiksel ‚n‘ sonsuzluğunda
Terry Eagleton konuşur
Materyalizm adına
Geç kaldım bir yudum rakıya
Çok sözcük karaladım defterlerin
Beyaz sayfalarına,
Geç kaldım ama doya doya yazmaya
Bü yüzden lanetliyorum kendimi daha fazla
Aklımı daha çok yormadığım
Çıkmk için felsefenin doruklarına
Jilet gibi kesiyorum kendimi
Acımasızca!
Sevmem Hobbes’i anlasamda
Oligarşiyi överek felsefe yapan aptallara
Kızarım utanmazca!
Otlanırken Lukacs’ın realizm sofrasında
Hayatı, sevdiklerimi ve her şeyden önce
Kendimi sorgulamak adına
Geç kaldım kendime bahaneler uydururken
Aptalca yaşadığım anılarım arasında
Onlar, her ne kadar benim
Geçmişim olsa da!
En çok hayranı olduğum Seyh Bedreddin
Torlak Kemal ve Börüklüce Mustafa’ya
Bir de hayranım Pir Sultan’ıma
Unutmam asla isyankar Babaileri
Selçuklular devirmeleri namına
Çünkü soyum dayanıyor onlara
Geç kaldım çcukluğumu, gençliğimi
Ve yaşlılığımı yaşamaya …

Hayatımın son yıllarında en çok eleştirdiğim insan kendim olduğu için kendimi yeniden keşfetmek ve yeniden yorumlamak adına yazdığım naçiz bir kaç dize.

Pedagog Hasan Hüseyin Arslan - Frankfurt am Main, den 24.01.2026