Vefasızın Ardından

Gözlerim hâlâ o kapının önünde bekler,
Senin adınla dolan gecelerde kaybolurum.
Bıraktığın boşluk, bir çöl kadar geniş,
Ve ben, her adımda kumlarını hissederim.

Sen gittin, ardında tek bir söz bırakmadan,
“Artık ayrılalım yâr” dedin, gülüşünle zehirledin.
İki satırla feda ettin sevgimizi,
Ve ben hâlâ o satırları yutamayan bir çocuk gibi ağlarım.

Kalbim senin ellerinde kırık bir keman,
Her dokunuşun, her sessiz gidişin notasız bir melodi.
Sevdamı ölüme terk ettin,
Ve ben her gece onun külleriyle öpüşür oldum.

Dediğin gibi “unut” diyorsun,
Ama ben unutacak kadar basit değilim.
Her köşe başında senin gölgenle çarpışıyor gözlerim,
Ve şehir, benim aşkımın cesedini saklıyor hâlâ.

Oysa ben sana ömür biçmiştim,
Her sabah seninle uyanmayı, her gece seninle düş kurmayı.
Ama senin oyunların, maskelerin, sahte gülüşlerin
Beni en doğru yerimden vurdular, vuruldukça aşka inandım hâlâ.

Yalan mı söyledin bana?
“Ömrüm senindir” derken dudaklarından dökülen o sözler…
Erken unutmuşsun sen, erken gülmüşsün başka ellere.
Ve ben hâlâ senin sessizliğinde kaybolan bir askerim.

Benden iyi birini bulmuşsun diyorsun,
Mutlu ol diyorsun, her şeyi unut diyorsun.
Ama unutamayan ben,
Her nefeste seni çağıran bir çığlık gibi içimde yaşıyorum.

Vefasız, mağrur ve gaddar…
Ama bil ki aşkım, senin oyunlarına yenik düşmedi.
O tertemiz sevdam hâlâ burada,
Ve her kırık kalpte adını fısıldıyor.

Kirpiklerinden düşen her damla,
Benim gözlerimde deniz olup toplandı.
Ve her gülüşün, her geçişin, her bakışın,
Beni diri diri yakıp küllere çevirdi.

Ama ben hâlâ buradayım…
Aşkla, öfkeyle, acıyla…
Ve bir gün döneceksin diye beklemiyorum.
Beklediğim tek şey,
Kendi yıkılmış kalbimi tamir edebilmek…

Sen vefasızsın, evet,
Ama ben aşkın en saf hâlini bilirim.
Sen giderken arkana bakmadın,
Ama ben geriye dönüp bütün izlerini öptüm.

Ve şimdi şunu söylüyorum:
Sana dair ne nefret, ne kin taşıyorum.
Sana dair her şey, benim şiirime dönüştü.
Vefasız…
Adını her dizede çarpıyor kalbim,
Ama artık seni değil, aşkımı seviyorum.