Öyle diyorlar.
Zaman geçermiş, acı azalırmış, insan alışırmış.
Unutulurmuş…
Sanki yaşananlar bir rüyaymış da uyanınca bitermiş gibi.
Ama kim söylüyorsa bunu,
Hiç kalbinden vurulmamış belli.
Unutulurmuş…
Gece yarısı bir şarkıyla boğazına düğüm çöken insan,
Sabaha karşı gözleri dolu dolu uyanan biri unutabilir mi?
Bir ismi anmamak unutmak mı sanılıyor?
İçinde her gün biraz daha kanayan yer varken…
Ben sustum,
Adını ağzıma almadım,
Gülüşünü kendime yasakladım.
Ama kalp…
Kalp söz dinlemez.
Kalp, unutulurmuş denilen her şeyin mezarlığıdır.
Unutulurmuş…
Güvendiğin yerden kırılmak,
“Ben buradayım” diyenin ilk giden olması,
İnsan kendini birine bırakmışken ortada kalır mı hiç unutulur?
Her şey geçermiş…
Geçen tek şey günler.
Acı yer değiştirir sadece.
Bazen göğsüne çöker,
Bazen suskunluğuna.
Unutulurmuş dedikleri şey,
Aslında insanın kendini kandırma şekli.
Çünkü bazı insanlar unutulmaz,
Sadece anlatılmaz olur.
Ve ben artık anlatmıyorum.
Ama hâlâ biliyorum…
Unutulurmuş dedikleri şey,
En çok can yakan yalanlardan biri.



Unutulurmuş…
İnsan her şeye alışırmış derler.
Yalan.
İnsan alışmaz.
Sadece susmayı öğrenir.
İçinde kopan fırtınaları kimse duymasın diye gülümser.
Ama geceler bilir…
Yastık bilir…
Kalbin en savunmasız hâli bilir.
Unutulurmuş…
Ben unutmadım.
Sadece kendimden vazgeçtim biraz.
Birine inandığım yerden eksildim,
Güvendiğim yerden kırıldım.
Ve en acısı ne biliyor musun?
Unutulurmuş diyenler haklı çıkmadı…
Ama ben,
O günden sonra hiçbir şeye eskisi gibi inanmadım.



Unutulurmuş…
Ben unutmadım.
Sadece kalbimin bir köşesini kapattım,
Üzerine kimsenin açamayacağı bir kilit vurdum.
Çünkü bazı acılar unutulmaz,
İnsanı insanlıktan soyar.
Güldüğün yerden ağlamayı,
İnandığın yerden vazgeçmeyi öğretir.
Ben o günden sonra
Kimseye kendimi emanet etmedim.
Ne sözlere inandım,
Ne “kal” diyen gözlere.
Unutulurmuş dedikleri şey
Bende şuna dönüştü:
Yaşarken ölmeyi öğrenmek.
Ve bil…
En ağır ceza unutmak değil.
Unutmadan yaşamaya mecbur kalmaktır.