TÜRK KADINI


Sen bu toprağın sesini ilk duyanlardansın,
taşın soğuğunu avucunda ısıtan,
geceyi çocuklarının üzerine örten sabrın adısın.
Daha adın konmadan dünyaya,
hayat senin yüreğinde çoktan başlamıştı.

Göğsünde taşıdığın şey yalnızca kalp değildir;
orada bir milletin korkuları, duaları ve yarım kalmış umutları saklıdır.
Saçlarına karışan rüzgâr bozkırdan gelir,
bakışların geçmişi bilir, geleceği susarak bekler.

Sen yürüdüğünde yol açılmaz,
yol utancından çekilir kenara.
Çünkü senin adımların
yük taşımaya alışkındır,
yıkılmamaya yeminlidir.

Ata binmişliğin vardır senin,
ama tarih onu satır aralarına saklamıştır.
Ok atmışlığın, kılıç tutmuşluğun,
ama asıl savaşını
evin sessizliğinde vermişsindir.
Bir çadırın direği gibi durmuşsun,
ne eğilmiş ne devrilmiş,
herkes sana yaslanmış ama
kimse senin yorulduğunu sormamıştır.

Anadolu’da ekmek senin elinde çoğalmıştır,
ocak senin nefesinle sönmemiştir.
Bir çocuğu doyururken kendinden eksiltmiş,
bir erkeği ayakta tutarken
kendi yorgunluğunu içine gömmüşsündür.
Bu yüzden bu toprak,
haritalardan önce senin emeğinle vatan olmuştur.

Savaş geldiğinde sen kahraman olmadın,
çünkü kahramanlık senin için bir tercih değil,
bir mecburiyetti.
Sırtında taşıdığın mermi değil,
bir ülkenin yarınıydı.
Ağladın, evet,
ama gözyaşını toprağa akıttın ki
çocuklar korkmasın.

Cumhuriyet denilen şey
senin sessiz “tamam”ınla büyüdü.
Kalem tuttuğun gün,
karanlık biraz geri çekildi.
Sandığa gittiğin gün,
tarih ilk kez adını düzgün yazdı.

Bugün yorgunsun Türk kadını,
ama kırık değilsin.
Bir yanın ev, bir yanın dünya,
iki yük arasında dimdik duruyorsun.
Sesini kısmışlar belki,
ama suskunluğun bile ağır geliyor zalime.

Ben bir erkeğim
ve bunu saklamıyorum:
Bizim gücümüz senin direncinden sızmadır.
Bizim yolumuz,
senin açtığın patikaların devamıdır.

Sen bir şiir değilsin,
çünkü şiir bitince susar.
Sen bir destansın,
çünkü bitmez,
çünkü anlatıldıkça çoğalır.

Ve ben biliyorum,
bu şiirin devamı var…
Çünkü sen yürümeye devam ediyorsun.