Yolun Gölgesinde Ben

Ben yürüdüm sanırdım,
Oysa yol, ayaklarımı değil, gönlümü tartıyormuş.
Her adım bir sınav, her durak bir vuslat kapısıymış.

Düştüm sandım, acı diye sarıldım;
Meğer her yara, gözlerimi açan bir mektupmuş.
Kırıldıkça ben, açılıyormuş ruhun sessiz perdeleri.

Nefsimle savaştım önce,
Sonra elimi tuttum kendi karanlığıma.
Düşman sandığım, en sadık öğretmenimmiş aslında.

Ateşten korktum, dumanına kaçtım.
Oysa kül olmadan, ışık yayılmazmış;
Sevdanın rengi, yanmadan solmazmış.

Bir Semâ döndü, ben sabit sandım kendimi.
Meğer dünya benim etrafımda değil,
Ben onun içinde bir zerreciğimmiş sadece.

Ve anladım ki aradığım uzaklarda değil,
Gözlerimde yanan ışıkta,
Kalbimin derinlerinde,
Dilin susup gönlün konuştuğu yerdeymiş.

Ben yolun gölgesindeyim,
Ama gölgeyi aştım;
Her sınav, her düşüş, her yanış,
Beni ben eden kutsal bir ayna imiş.