Kıyıda Kalan

Bir denizin kıyısında kaldı bu hikâye,
dalgalar senden söz eder,
ben susarım.
Çünkü bazı susuşlar vardır,
anlatmaktan daha ağır,
anlaşılmaktan daha derindir.

Yanımda sen varmışsın gibi
her şey yerli yerinde,
sandal bağlı,
taşlar aynı,
gökyüzü bildiğim gökyüzü…
Ama yokluğun,
en kalabalık yerimde durur.
İnsan birini kaybedince değil,
alışamayınca anlar
ne kadar sevdiğini.

Aynı gökyüzüne baktık biz,
aynı yıldızlar altında
aynı hayallere üşüdük.
Ama yalnızlık,
her kalbi aynı yerinden kırmaz.
Sen gitmeyi seçtin,
ben kalmayı.
Sen unutmam gerektiğini sandın,
ben taşımayı öğrendim.

Adını anmadım kimseye,
çünkü bazı isimler
yük olur dile.
İçimde sakladım seni,
en sessiz yerimde,
kimsenin dokunamadığı yerde.
Zaman geçti dediler,
geçti…
Ama bazı şeyler
geçmez,
sadece susar.

Şimdi deniz biliyor
senli hâlimi,
sensizliğe alışamayan yanımı.
Rüzgâr adını fısıldıyor,
ben duymamış gibi yapıyorum.
Çünkü duymak,
yeniden kanamak demek bazen.

Geceler uzun,
uyku yarım,
düşler hep eksik.
Bir ihtimal diye sakladım seni,
olmayacağını bile bile.
İnsan bazen
umut etmeyi değil,
umutla yaşamayı seçer.

Bir ben kaldım kıyıda,
bir de adı konmamış
senli-sensiz hikâyem.
Gidenin yolu açık olur derler,
kalanın kalbi…
sessizce büyür,
derinleşir,
yorulur ama vazgeçmez.

Ve bil ki,
her sevda bağırarak yaşanmaz.
Bazıları
kıyıda kalır,
dalgaya karışmaz,
ama gönüllerde
en derin yere yerleşir.

Ben seni
sessizce sevdim.
Ve bu sevda,
adını koymadan da
yaşamayı bildi.