Aşkımız ibadet, çünkü içinde kir yoktu.
Çıkar yoktu, hesap yoktu, yarın korkusu bile yoktu.
Birinin kalbine girerken ayakkabılarını kapıda bırakmak gibiydi seni sevmek;
yük olmadan, iz bırakmadan, incitmeden…
Aşkımız ibadet, çünkü ben seni severken kendimden vazgeçmedim ama kendimi unuttum.
Dualar gibi sessizdi bazen, bazen de içimi titreten bir yakarıştı.
Adını anarken kalbim eğiliyordu,
sesim değil, ruhum secdeye varıyordu sana.
Bizim sevgimiz gösteriş sevmezdi.
Kalabalıkların alkışına ihtiyacı yoktu.
Bir bakış yeterdi, bir susuş bile yetiyordu.
Çünkü biz konuşmadan anlaşmayı öğrenmiştik,
aynı acıya farklı yerlerden dokunmayı…
Aşkımız ibadet, çünkü sabır vardı içinde.
Beklemek vardı, susmak vardı, vazgeçmemek vardı.
Her düştüğümde seni suçlamadım,
her kırıldığımda seni inkâr etmedim.
Sevmek kolaydı belki ama bu kadar temiz sevebilmek herkesin harcı değildi.
Ben seni severken kalbimi arındırdım.
Kin tutmadım, kötülük düşünmedim.
Sana bakarken dünya küçüldü,
hayat sustu, sadece biz kaldık.
O anlarda anladım:
Bazı aşklar günah değil, bazı aşklar dua gibi…
Aşkımız ibadet, çünkü bitse bile kirlenmedi.
Arkasından beddua etmedim,
“Keşke” demedim, “yazık oldu” demedim.
Sadece şunu dedim:
“Ben elimden gelenin en temizini sevdim.”
Ve eğer bir gün yollar ayrılırsa,
bil ki ben bu aşkı yarım bırakmadım.
Ben bu sevgiyi kalbimde kutsal bir yere koydum.
Çünkü herkes sevebilir ama
herkes sevdiğini ibadet gibi sevemez…
Aşkımız ibadet, çünkü ben seni severken kendimle sınandım.
Nefsimi susturdum, gururumu yendim, “haklı olmayı” değil “sen”i seçtim.
Bazen susmak daha zordu konuşmaktan,
ama ben susmayı da sevdim senin hatrına.
Ben seni severken kaçmadım.
Herkes giderken kalmayı seçtim,
herkes vazgeçerken ben dua etmeye devam ettim.
Çünkü bu aşk bir heves değildi,
bu aşk kalbin sınavıydı.
Aşkımız ibadet, çünkü geceleri adını anarken
ellerim boştu ama içim doluydu.
Bir insan bir insana bu kadar muhtaçken bile
kimseyi incitmeden sevebiliyorsa,
işte orada aşk, dua olur.
Ben seni severken yaralarımı sana sarmadım,
seni yaralarıma yük etmedim.
Acımı sana ödetmedim,
kırıldığım yerden seni suçlamadım.
Bu yüzden sevdim seni;
temiz kaldın, ben kırıldım ama kirlenmedim.
Aşkımız ibadet, çünkü ben senden bir karşılık beklemedim.
Sevilmek güzeldi ama
ben sevmeyi daha çok önemsedim.
Çünkü herkes sevilmek ister,
ama herkes sevecek kadar cesur değildir.
Ve bil…
Bu aşkın adı artık ne olursa olsun,
bitti dense bile, yarım kalsa bile,
ben onu kalbimde kötü bir yere koymadım.
Çünkü bazı aşklar yaşanmak için değil,
insanı adam etmek için gelir.
Ben senden vazgeçmedim belki
ama kendimi kaybetmemek için geri durdum.
Bu da bir ibadetti.
Kendini korumak da bazen
en sessiz dua olur…