Sana duyduğum müştâklığın haddi hesabı yok.
Günler boğazıma düğümlendi.
Varlığın, yok olmuyor, denedim.
Seni içimden silmeye çalıştım defalarca;
olmadı.
Yüreğimden söküp atamadım.

Bir umutla ümit ettim.
Bekledim…
Beni sevmeni bekledim.
Beni sevmeni bekledim.
Belki saçmalıktı bu.
Belki de çaresizlikti.

Kalemi eline alıp yazamamak gibiydi hâlim,
Düşünsene okuma yazma bilmiyorsun;
sadece kalemi tutuyorsun.
Boş sayfalara öylesine bakıyorsun.
Oysa ne çok istiyordun
sayfalarca içini dökmeyi.

Ama ne yazık,
Yüreğinden geçenler nasıl dökülürdü kâğıda?
Hangi kelime resmedebilirdi o derinliği?
Hislerin vardı belki ama ifade edişin yoktu.
Yok olması, hissetmediğin anlamına mı geliyordu?

Ah yüreğim!
Belki de dile getiremediğin,
kâğıda dökemediğin için,
yangının görülmedi.
Söndürülmeye çalışılmadı.
Yandıkça yandın.
Tutuştukça tutuştun.
Söndürülmek yerine hep körüklendin.

Ah kalbim!
Ne zor şey var olanı gösterememek.
Sesini gösterebilir misin mesela?
Ruhunu eline alıp tutabilir misin, söyle?

Ben, bendeki sevdanla kavrulurken,
sana hissettirememek ne büyük acı.
Belki gösterebilsem,
belki fark ettirebilsem
sen de bir adım atardın.
belki..

Ama bunu bilmem için
bana bakman lazım.
Gözlerine bir kez bakabilsem
ruhunun derinliklerinde
var olup olmadığımı anlardım.

Ama onu da yapamıyorum.
Silüetine bile dokunamıyorum.

Belki hala bir şansımız vardır.
Belki hâlâ zamanımız vardır kavuşmak için.
Belki de cesaret edemiyorsun..
bilmiyorum.
Yine de bekleyeceğim seni.
Geç olmadan gel.