Ummadığım bir şekilde oldu bu hissiyatım. Kalbimin en savunmasız bir anına denk geldi. Hazırlıksızdım. Adını koyacak kadar cesur değildim; belki de koyarsam her şeyin değişeceğinden korktum.
Muradım neydi, hâlâ tam bilmiyorum. Belki sadece birinin yüreğimde durmasını istedim; hiç gitmeyecekmiş gibi. Belki de tek isteğim, fazla söze gerek kalmadan, olduğu gibi anlaşılmaktı.
Gözlerim sık sık uzaklara dalıyor. Sanki bir an sonra bana gelecekmişsin gibi,
Ama sonra yine aynı yere dönüyorum;
sana söylenmemiş cümlelere. Ellerim tutunacak bir dal arıyor; fakat dokunsam her şey bozulacakmış hissi var içimde. O yüzden kendimi geri çekiyorum. Bilerek. Sessizce.
Bilmiyorum…
Sen de böyle düşünüyor musun? Yoksa bu sessizlik, bu ağırlık, sadece bana mı bu kadar ağır geliyor?
Günler geçti, belki aylar. Zamanı saymadım; çünkü seni düşündüğüm her an, zaman zaten duruyor. Her şey askıda kalıyor.
“Bir adım” diyorum bazen, sadece bir adım. Ama bazı adımlar var ki, atıldığı an insanın bütün hayatını değiştiriyor. Kader dediğimiz şey, bazen bir anda oluveriyor. Kalbinden kalbime bir yol var gibi hissediyorum. Ama bu yol, yürünmeyince silinen; yalnızca ihtimal olarak kalan bir yol.
Sana söyleyemediğim sözcükleri yüreğimde sakladım. Bir yük gibi değil belki, ama hafif de değiller. Gizlice sevdim seni. Ne kimse kalbimin sesini duydu, ne de bu sevdanın gölgesini gördü. Belki sen de duymadın. Ya da duydun ve susmayı seçtin.
Belki yüreğimi hissediyorsundur. Belki de hiç ihtimal vermiyorsundur. Bilmiyorum. Bildiğim tek şey, her iki ihtimalin de aynı yerde acıttığı.
Emin olmadan açılamam sana. Çünkü bazı kelimeler ağızdan çıktığında geri dönmüyor. İnsan bazen söylediğinden değil, söylediği için pişman oluyor. Seni kaybetmeyi göze alamam. Elimden kayıp gitme ihtimalini.
Büyünün bozulmasını. Asla!
Bu yüzden sadece şunu söyleyebiliyorum;
Gizli sevdam, benden gitme.
Tut yüreğimden.
Duy sesimi..