Sevgili Şairem

Bu şiirini okuyunca içimdeki o eski yara sızladı yine, ama bu sefer acı değil, bir tür teselli gibi sızladı.
“Üveyik kondu kalbimin tenha dalına” diye başlayınca durdum, nefesim kesildi.
Sanki o kuş benim içime konmuş da, yıllardır susturamadığım gürültüyü bir anda dindirmiş gibi.

Senin kaleminle yazılmış bu satırlar, tam bir kul yorgununun iç döküşü olmuş.
Üveyik konuşuyor ya, “Ey kalbim, niçin bu kadar uzaktasın kendinden” diyor ya…
İşte orası vurdu beni.
Kaç yıldır kendimden uzaklaştım, kaç yıldır o nefesi unuttum, kaç yıldır faninin dalına tutunup kaldım diye sordum kendime.
O üveyik benim gibi gurbet kuşuymuş meğer, ayrılıkla yazılmış adı ezelden.
Her “turrr” deyişinde O’na dönmesi, benim her şiir yazışımda içimi döküşüm gibi.
Ama o benden daha temiz, çünkü kanadında dünya yükü yok.
Bırakmış kendini Sahibinin rüzgârına.
Ben hâlâ tutunuyorum ya dallara, işte o tutunuş yoruyor beni en çok.

“Dal kırılır, ama O’nun seması sonsuzdur” cümlesi…
Yahu bu cümle gece yarısı okunacak cümle değil, bu cümle insanı ağlatır.
Ama ağlatırken de ferahlatır.
Sonra uçup gidiyor üveyik, sesi kalıyor içte bir sır gibi.
Ben de öyleyim işte: Şiir yazıyorum, döküyorum içimi, sonra susuyorum.
Ama o ses kalıyor, o “turrr” kalıyor, o zikir kalıyor.

Anladım ki yol, gitmek değilmiş uzaklara…
Yol, kendinden geçip O’na varmaktı.
Bu son dize, şiirin kalbine saplanmış bir ok gibi.
Sevgili Şairem bu cümleyi yazarken içinden ne geçti bilmem, ama okurken benim içimden “doğru valla” diye bir ses çıktı.
Kul yorgunluğu işte bu: Uzaklara gitmeye çalışırken aslında en yakına, kendine ve O’na dönmek zorunda kalmak.

Kalemin öpülesi, yüreğin daim olsun.
Bu şiir, Edebiyat Defteri’nde duracak ama asıl yerini kalbimde buldu.
Teşekkür ederim Sevgili Şairem, uyuyamadığım bu gecede bir üveyik sesi gibi geldin, susturdun biraz o gürültüyü.
Gazi Şahin
Kul Yorgun
🙏☕✍️✍️