Ben kırmızıya boyanmadım,
ben kırmızıdan geçtim.

Ateş sandılar;
oysa ben yanarak öğrenen bir gül’düm.

Kalbim uzun süre
kendine bir yol bulamadı.

İnsanlara baktım, yüzler gördüm.
Kendime baktım, yaralar gördüm.

Sonra anladım;
her yara bir kapıymış,
her kapının ardında
adını bilmediğim bir dua varmış.

Beni anlamadılar.
Olsun!

Anlaşılmak,
bana çok görülen bir nasipti.

Ben susmayı öğrendim.
Biliyorum ki bazı hakikatler,
çok konuşan bir dile değil,
sabırla bekleyen bir kalbe iner.

“Nefs” dediler içimdeki şehvete,
“Kalp” dediler yüreğimdeki titremeye.

Ben ikisini de deneyimledim.

Biri beni günaha çağırdı,
diğeri Hak’ka.

Şunu anladım darda kalınca:
Nefsine yenilmek,
insanın iyiliğine değilmiş.

Her beşer doğruluktan yana değilmiş.
Her kul Yaratan’ını bilmiyormuş.

Meğer dünya da
her görenin âşık olduğu bir insan gibiymiş;
güzel görünür, kendine çeker,
ama her sevilen
hakikate götürmezmiş.

Meğer doğru olan yol,
insanın kendinden vazgeçip
Hakk’a döndüğü yolmuş.

Hak yolu,
insanı doğru kul yapan yolmuş.

O, insanın kalbini karıştırmazmış;
ruhunu yatıştırır,
içine bir sükût bırakır
ve sabırla beklermiş.

Meğer insan,
Hakk’a en çok
kendi nefsinden vazgeçtiğinde
yaklaşırmış.

Kırıldım.

Ama kırılmak,
dağılmak değilmiş.

Kırılmak,
ışığın içeri girmesi için
açılan bir yermiş.

Ben oradan sızdım dünyaya.

Bir kadın yürüdü içimde;
omuzlarında yüzyıllık bir suskunluk.

Bir filozof düşündü zihnimde,
sorularını kanatarak.

Bir derviş sustu ruhumda;
her şeyi bilmenin yükünü bırakıp.

Ben ne tam dünyaya aitim,
ne de bütünüyle uzağım.

Bir eşiğin adıyım ben.

Ne giriyorum,
ne çıkıyorum.

Sadece bekliyorum.

Çünkü biliyorum artık;
bazı çağrılarda
sabırlı olmak gerekmiş.

Kırmızı hâlâ üzerimde.
Ama bu, bir renk değil artık.
Bu bir halmiş.

Acıdan geçmiş bir merhamet,
yalnızlıktan damıtılmış bir bilgelik
ve yalnızca Hakk’a saklanan
bir aşkmış.

Ateşten geçmiş bir kalp,
sükûta varmış bir ruh
Ve insanın
nefsinden vazgeçip,
yolunu
Hakk’a çevirdiği
bir ömürmüş.