Acısı tarifsiz bir hüzün kapladı yüreğimi.
Sesim çıkmasa da içimde fırtınalar kopuyor sanki.
Varlığında yokluğu yaşamak içimi acıtıyor;
sana dokunamamak ne büyük bir acı…

Bazen en ağır yalnızlık, kalabalığın içinde yaşanan olur.
Gözlerimin önündesin ama mesafeler kadar uzaksın.
Adını içimden geçirirken bile temkinliyim artık,
çünkü her harfi biraz daha kanatıyor beni.

Susuyorum.
Sustuğumu sanıyor herkes.
Oysa içimde kelimeler çarpışıyor,
cümleler yarım kalıyor,
anlatamadıklarım yük oluyor omuzlarıma.

Ne zaman sesini duysam
yüreğim yerinden sökülüyor sanki.
Bir yanım sana koşmak istiyor,
diğer yanım dur diyor,
kal, dayan, sabret, alış…

Ama insan neye alışırsa alışsın,
yokluğa alışamıyor.
Hele ki varlığıyla nefes alıp
yokluğuyla boğuluyorsa.

Geceler uzadıkça uzuyor.
Zaman ağır, sabır yorgun.
Her saat bir başka imtihan,
her an biraz daha eksiltiyor beni.

Soruyorum kendime:
Bu kadar yakınken bu kadar uzak olmak
nasıl mümkün?
Aynı gökyüzüne bakıp
aynı duayı edememek
nasıl bu kadar can yakar?

Bazen diyorum ki,
keşke hiç tanımasaydım.
Ama sonra biliyorum;
tanımamak eksiklikti,
tanıyıp kavuşamamak kader.

İçimde bir yer hâlâ seni bekliyor.
Ne olur gel diye değil,
olur da bir gün
yolun buraya düşer diye.

Belki hiçbir şey eskisi gibi olmayacak,
biliyorum.
Ama bu acı,
bu yokluk hissi,
bu suskun fırtına
beni ben yapan bir iz olarak kalacak içimde.

Ve ben,
kimseye belli etmeden,
her gün biraz daha
sana dokunamamanın acısıyla
yaşamayı öğreneceğim.