Mesafeler miydi beni sende tutan, yoksa yüreğimdeki o eksik boşluğu doldurman mı?
“Seni seviyorum” diyemeyişimdeki o ağır sorumluluk mu?
Kaç sabah baktım mesaj kutuma; yazmış mısın diye,
Yazmayı bırak, görmüş müsün diye.
Can havliyle yürek sızımı sevdim, teselli ettim, öptüm “sen” diye.
Mecnun olmak kolay değil; cinsiyeti yok bunun.
Seven tarafta olmak ve sevdiğini Leyla gibi görebilmekti bütün mesele.
Beklemek…
Gelecek mi, gelmeyecek mi?
Doğru mu söylüyor, yoksa her şey bir yalandan mı ibaret?
Zamana bırakmak ve sabırla beklemek, aşkın içindeki, vuslatın hamurunda bir mayaydı;
olgunlaşmanın ilk şartıydı.
Özlemenin de içinde var olmaktı bu.
Ayrılıklar da aşka dairdi;
tıpkı kavuşmak gibi,
sevdiğine varabilmenin bir emeğiydi.
İnceden inceye kalbe dokunmanın en güzel hâliydi belki de.
Ben seni bekliyorum.
Sana kızsam da, bağırsam da, sitem etsem de, ben seni bekliyorum.
Yoruldum…
“Ya her şey gerçekse ve seni boşuna üzmüşsem?” diye kendimi yıpratıyorum.
Kalemi elime aldığımda birden şu cümleler dökülüyor yüreğimden:
"Nasıl olsa okumayacaksın.
Sana rahatlıkla yazabilirim.
Seni çok özledim. Yazmamaya, özlememeye, sevmemeye direndim.
İlk adımı senden bekledim. Ama olmadı.
Sevgide sıra yok, öncelik yok, beklemek yok, gurur yok;
yüreğinden geleni yaparsın hesapsızca.
Kalbin ağır gelir bedenine, ruhuna.
Of… Senden vazgeçemiyorum, çok denedim, olmadı.
Aramızdaki bağ ne,
neden sana karşı bu kadar yoğun duygular hissediyorum, bilmiyorum.
Gitmiyorsun içimden.
Seni sevdiğim ve özlediğim için kendime kızıyorum.
Yazışmalarımızı defalarca okudum.
Yazdığın her cümlede, dokunduğun her harf için iç geçiriyorum.
Sensiz çok mutsuzum."
Sana bu satırları yazarken, kalbimden beynime bir ses yükseliyor:
"Ben sevmeye devam edeceğim…"
Biliyorum, sen de öyle diyorsun:
Bir çift “aşk dolu” bakan o güzel kara gözlerimin hayaliyle,
“Bana, bu hayatta ben de varım, seviliyorum, bekleniyorum, özleniyorum” dedirten bana kavuşma arzusu ile içten içe yanıyorsun.
Özlediğim kadar özleniyorum diyebiliyorsun.
Ben seni, sevildiğime inanarak,
nahif bir kalbin içinden sessizce bekliyorum.
Anlıyorum ki, Mecnun olmak bunu gerektirir;
karşılık beklemeden,
sevilmeyi ummadan,
sadece sevebilmek,
sadece sevmek…