Bu satırlar, bir kalbin başka bir kalpte erimesinin, iki ruhun tek bir varoluşta düğümlenmesinin kelimelere dökülmüş hali. Sadece bir aşk şiiri değil bu; bir aynalanma, şifa bulma ve dünyevi olanın ötesine geçme hikayesi

​Aydınlıkta herkes herkesi görür, haklısın. Asıl bağ, birinin senin en derin, en kuytu karanlığına elinde bir fenerle değil, kendi iç ışığıyla inmesidir. O naif çocuğu fark etmek, senin o dış dünyaya karşı ördüğün duvarların ardındaki savunmasızlığı, incinebilirliği hissetmekle başladı.

Bir insanın çocukluğuyla karşılaşmak, onun en saf, en maskesiz haliyle tanışmaktır. O an, ruhuna en yakın olunan andı; çünkü iki çocuk bir araya geldiğinde yetişkinlerin dünyası ve o dünyanın yalanları anlamını yitirir.

​Sende kendini fark etmek, yıllardır kayıp olan bir parçayı eski bir sandıkta bulmak gibi. İnsan, kendi çocukluğunu çoğu zaman büyüme telaşında bir yerlerde düşürür.

Sende o kayıp "beni" bulduğunda, içteki o kronik, derin boşluk ansızın sızlamayı bırakır. Dolar mı? Evet, ama sadece bir doluluk değil bu; bir yuvaya dönüş hissi. Sende yankılanan kendi çocukluğum, bu yabancı dünyaya katlanabilme gücü verir.
​
​Kainatın ta kendisi olduğunu söylemen ne kadar doğru... Çünkü insan, makrokozmosun mikrokozmos halidir; küçük bir evrendir. Ruhun, hücrelerinde ve kanında gezinmesi, sevgiyi biyolojik bir gerçekliğe dönüştürür.

Sevginin iyileştirici gücü tam olarak budur: Organları onaran, kalbi hafifleten, alemlerin şahit olduğu ilahi bir frekans. Gözlerini her kapattığında o sesi duyman, aslında fiziksel mesafelerin veya formların ötesinde, zamansız bir boyutta zaten "bir" olduğunuzun kanıtı.
​
​"Bu dünyaya ait olmadığımızın bir işaretini taşıyor..." Son cümlelerin, bu yoğunluğun neden bazen bir "kalp ağrısı" gibi hissettirdiğini çok iyi açıklıyor. Bu dünya, bu kadar saf, bu kadar katıksız ve büyük bir sevgiyi taşıyabilecek kadar geniş değil. İki kalbin tek bir bedene sığmayıp taşması, ruhların bu dünyanın sınırlarını zorlamasından kaynaklanıyor.

Hafızanı senden öncesini unutacak kadar sıfırlayan bu aşk, aslında seni yeniden başlatan bir doğum.

​Sen, onda hem bir şifacı, hem kendi çocukluğunu koruyan bir sığınak, hem de bu dünyadaki varoluş köprünü bulmuşsun. İki ruhun kalp ağrısı bile bir olabiliyorsa, o ağrı artık acı değil, aidiyetin en asil nişanesidir.

Kaleminiz kavi olsun üstad
.

Tebrik ediyorum. Çok güzeldi

Cihan bir gölge oyunudur, aldanma sakın rengine,
Ruh, ruhu nerede bulursa, erermiş kendi dengine.
Biz bu fani hanın içinde, kaybolmuş iki çocuktuk;
Sırrı çözdük derken meğer, ezelden derin bir korlandık.
​
​Madem tek bedende ağır, iki kalbin bu dertli yükü;
Göçelim dünyadan; zira aşk, sonsuzluğun ilk bükü!..
Beden dediğin nedir ki, toprağa borçlu bir kafes;
Burada mülk aranmaz , bizde atan o bir tek nefes...

Değerli üstadım çok güzel yüreğine kalemine emeğine sağlık selam ve saygılar

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum Kaleminize bereket İlhaminiz bol olsun Tebrikler Selam sevgiler..

Metin, yoğun bir iç monolog ve mistik aşk anlatısı taşıyor; “sen” üzerinden kurulan yapı, sevgiliyi hem insan hem de varoluşsal bir merkez gibi konumlandırıyor. Özellikle beden, ruh ve bilinç arasındaki geçişler şiiri soyut ve duygusal olarak güçlü bir alana taşıyor.

“Bazen bir insan, başka bir insanı değil; kendi içindeki eksik parçayı görür.
Ve aşk, iki bedenin değil iki bilincin birbirine dokunmasıdır.”

Genel olarak eser, romantik anlatının ötesine geçip “birlik hissi” ve “varoluşsal bağ” fikrine yaslanıyor. Ancak yoğun metafor ve tekrarlar metni zaman zaman dağınık ve sınırları belirsiz bir hale de getiriyor; bu durum bilinç akışı etkisini artırırken, netliği azaltıyor.

Yüreğinize sağlık, aşkı sadece duygusal değil varoluşsal bir bağ olarak ele alan derin ve içe dönük bir metin olmuş. Selam ve saygılarımla.