Zaman, çıplak bir çivi gibi
kalbimin orta yerine çakıldı.

Nefesim geri çekildi,
bir deniz kabuğu gibi
içine kapandı dünya.

Birinci tahta:
Adımı unuttum.
Sesim, ağzımdan değil
topraktan çıktı.

İkinci tahta:
Annemin yüzü geçti üstümden,
ılık bir yaz gölgesi gibi
ama dokunamadım.

Üçüncü tahta:
Bir cümle yarım kaldı,
son kelimesi
hiç söylenmeyecek olan.

Dördüncü tahta:
Su sustu,
taş konuştu.
Kalbim,
bir yanlış anlaşılma gibi
durdu.

Beşinci tahta:
Beni seven herkes
bir adım geri çekildi hayattan.

Altıncı tahta:
Günahlarım dizildi karşıma,
hiçbiri suçum değildi.

Yedinci tahta:
Çocukluğum kırıldı,
çıtırdadı.

Sekizinci tahta:
Tanrı eğildi,
duymadım ne dedi.

Dokuzuncu tahta örtüldüğünde
artık ben yoktum,
ama ağırlığım duruyordu hâlâ,
dünyanın omzunda
küçük, inatçı bir acı gibi.

O an anladım:
İnsan ölürken
asla yalnız ölmez,
üstüne kapatılan
her şey
hayatta kalır.