Bize büyük dediler,
üstümüze geçirdiler hayatı.
Kolları uzun geldi,
Paçaları yerlerde süründü,
ama kimse eğilip kısaltmadı.
Çocukluğum bir askıda kaldı.
Ne giyebildim,
ne çıkarabildim.
Üşüdüm.
Büyümek dedikleri şey
biraz da üşümekmiş meğer.
Hep “idare et” dediler.
İdare ede ede
kendimden tasarruf ettim.
Gülüşümden kestim,
umutlarımdan kıstım,
sesimi en sona bıraktım.
Bir odaya girdim,
fazla geldim.
Birine yaslandım,
ağır geldim.
Sevdim,
taştım.
Kimse demedi
“Olduğun gibi dur.”
Herkes dedi ki
“Biraz daha az ol.”
O yüzden içim dar.
O yüzden kalbim
duvarlara çarpıp duruyor.
Bedenim burada,
ruhum hâlâ
sığabileceği bir yer arıyor.
Bize “seneye de giyer” dediler ya,
işte orada anladım:
Aklıma ilk gelen çocukluktan kalma Kara lastikler geldi ,
Hep bir beden büyük olsun seneye de giyer düşüncesi ,
Ahhh..
Bu dünya
bir çocuk için değilmiş.
Bir ruh için
hiç değilmiş.
Şimdi susuyorum.
Çünkü anlatınca
herkes kendi anladığını dinliyor.
Ben kendimi
ilk defa susarak koruyorum.
Belki bir gün
birisi çıkar,
ölçü alır kalbimden.
Belki.
Bir Kara lastik olmadan .
Ama o güne kadar
üstümden dökülen bu hayatla
yürüyorum.
Büyük geliyor,
ama artık
çıkaracak hâlim yok.

Kadir TURGUT