Sen yeter ki ıhlamur gibi kok,
Soğuk almış bu kalbime mutlaka iyi geleceksin…
Çünkü bazı kokular vardır,
İnsanı hayata bağlar;
Bazı insanlar vardır,
Yaşamak için sebep olur.
Ben üşümeyi senden öğrendim,
Bir yokluğun bu kadar ayaz kesileceğini
Kimse anlatmadı bana.
Gece dediğin nedir ki,
Adını sen koymayınca?
Sabahlar bile senden habersiz
Eksik doğuyor pencereme.
Gel…
Bir çay gibi dur, buharın üstümde kalsın.
Bir kelime gibi sus,
Anlamı içimde çoğalsın.
Ben kalabalıklardan yoruldum,
Herkes var ama kimse yok sanki;
Bir senin yokluğun gerçek,
Bir senin eksikliğin ağır.
Biliyor musun,
İnsan bazen sevilmekten değil
Anlaşılmamaktan ziyan eder kendini.
Ben sana kendimi anlatmadım hiç,
Zaten sen bakınca anlardın.
Gözlerin bir cümleyi bitirirken
Kalbim baştan başlıyordu.
Sen yeter ki ıhlamur gibi kok,
Bu paslı havası çekilsin içimden.
Omzuma yaslanman yeter,
Bütün yenilgilerimi affederim.
Çünkü sen gelince
Hayat biraz daha yumuşuyor,
Dünya biraz daha katlanılır oluyor.
Ben senden çok şey istemedim,
Bir akşamüstü mesela,
Yorgunluğumu fark etmeni istedim.
Bir “iyisin” deyişini,
Bir “buradayım” bakışını…
Bazı insanlar ilaçtır,
Dozu az ama etkisi derindir.
Gitme deme bana,
Zaten kalmak senin doğanda var.
Ama olur da gidersen bir gün,
Bil ki ben seni
En çok kalırken sevdim.
En çok susarken,
En çok hiçbir şey yapmazken.
Sen yeter ki ıhlamur gibi kok,
Bu kalp sana alıştı bir kere.
Geceyi sabaha bağlayan ne varsa,
Adını sen koydum hepsinin.
Ve bil…
İnsan bazen bir ömür yaşar da
Bir “iyi geleceksin” cümlesinde
Hayata yeniden başlarya !!
Sen ıhlamur gibi koklayınca hayat benim için yeniden başlıyor.

Kadir TURGUT