0
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
23
Okunma
Hangi sessizliğimin taşına takıldın da
avucuma sığan ne varsa topladın bir bir,
adını anmadığım yüzler eksildi önce,
sonra masada duran sandalyeler,
sonra konuşmaktan vazgeçmiş eşyalar.
Ben susarken büyüyen bir şey vardı içimde,
onu da mı rahatsız etti gölgem,
yoksa ses çıkarmadan ayakta durabilmem mi.
Şimdi etrafım bu kadar boşken,
sorunun hâlâ benden yana olması
en çok bunu söylüyor.
Artık yolunu değiştir,
benim suskunluğumdan kendine pay çıkarma.
Uzak dur;
yaklaştıkça eksilen şey benim.
Burada kalan sessizlik
sana ait bir boşluk değil,
dokunma.
Adımı anmadan geç yanımdan,
gölgen bile değmesin duvarıma.
Ben kaybettiklerimle durmayı öğrendim,
sen gitmeyi öğren.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
