başka bir yerden başlasın bu söz,
aynı kapının pasını tanımasın elim.
yeniden diye bir kelime koyma önüme,
çünkü her başlangıç eski bir yorgunluğu hatırlatıyor.

yolu işaret etme bana,
yol dediğin çoktan yürünmüş bir yanlış.
bana ağırlığını söyle taşın,
ne zaman susacağını öğret ateşin,
hangi rüzgârın emanetiyim, onu söyle.

üstümde birikmiş bu fazlalık,
ne günah ne sevap,
sadece taşınması unutulmuş bir ömür.
omzum alışmış,
itiraz etmiyor artık.

bilmek istemiyorum nereye ait olduğumu,
sadece hangi suskunluğa su taşıdığımı bilsem yeter.
hangi boşlukta adım yankı yapmadan duruyorsa,
orasıdır belki payıma düşen.

bir yer olmalı,
kapısı soruyla açılmayan,
ateşi hatırlatmadan ısıtan.
dumanı göğe değil,
içeri doğru tüten bir yer.

orada kalayım.
adım söylenmese de olur.
yaşamak,
nihayet kimseye hesap vermeden
kendine benzeyebilir.