Bütün şehir derdime yansın bugün.
Işıklar yansın, müzikler çalsın, masalar kurulsun, kahkahalar havaya savrulsun.
Herkes partiler düzenlesin, herkes eğlensin.
Birileri “bir kere daha kaybetti” desin,
birileri “bir kere daha yenildi” diye konuşsun.
Varsın dillerine dolasınlar adımı,
varsın bilmeden hüküm versinler.
Ama sen…
Sen bilmezsin.
Sen üzülmenin ne demek olduğunu bilmezsin.
Üzüntüyü bir gece ağlayıp sabaha unutanlar bilmez bunu.
Sen ağlamanın ne demek olduğunu bilmezsin;
boğazına düğümlenen çığlığın ses çıkarmadan insanı parçaladığını bilmezsin.
Gözyaşının sadece gözden değil, insanın içinden aktığını bilmezsin.
Sen çaresizliğin ne demek olduğunu bilmezsin.
Ellerin havada kalıp tutunacak hiçbir şey bulamadığın o anı…
“Keşke”lerin, “ne olur”ların, “bir mucize olsun”ların karşılıksız kaldığı o anı bilmezsin.
Ne yaparsan yap değiştiremeyeceğin bir kaderin önünde dizlerinin titrediğini bilmezsin.
Sen yalnız kalmanın ne demek olduğunu bilmezsin.
Kalabalıkların içinde yapayalnız kalmayı…
Herkes konuşurken senin sesinin duyulmamasını…
Herkes hayatına devam ederken senin zamanının durduğunu bilmezsin.
Gecenin en sessiz saatinde, herkes uyurken acının uyanık kalmasını bilmezsin.
Ve sen…
Sen evladını kaybetmenin ne demek olduğunu hiç bilmezsin.
Bir annenin içinden koparılan canın boşluğunu bilmezsin.
Evladının adını duymaya bile yüreğinin dayanmadığını bilmezsin.
Onun ayakkabısına, kıyafetine, kokusuna bakıp nefesinin kesildiğini bilmezsin.
Bir mezar taşına bakıp “ben buradayım” demenin nasıl yaktığını bilmezsin.
Evlat acısı başka hiçbir acıya benzemez.
O acı zamanla geçmez, sadece insan onunla yaşamayı öğrenir.
Her sabah yeniden başlar,
her gece yeniden büyür.
Bir annenin kalbinde açılan o boşluk ne dolar ne kapanır.
Gülüşlerin yarım kalır,
hayaller toprağın altına gömülür.
O yüzden sen bilmezsin.
Dışarıdan bakıp konuşmak kolaydır.
“Güçlü dur” demek kolaydır.
“Geçecek” demek kolaydır.
Ama bu acı geçmez…
Bu acı insanın içine yerleşir, onunla nefes alır, onunla yaşar.
Bütün şehir bugün eğlensin.
Bütün dünya dönmeye devam etsin.
Ama benim içimde zaman çoktan durdu.
Benim içimde bir çocuk sustu,
bir anne-baba yıkıldı,
bir hayat yarım kaldı.
Ve sen…
Sen hâlâ bilmezsin.
Sen hâlâ bilmezsin.
Çünkü sen sabah uyanınca bir eksik uyanmadın hiç.
Sen bir odanın kapısını açıp da içeride olmayan bir canın sessizliğiyle yüzleşmedin.
Sen bir tabağı masaya koyup sonra kaldırmak zorunda kalmadın.
Bir isimle başlayan cümlenin boğazında düğümlenip yarım kalmasını yaşamadın.
Sen bilmezsin,
insan nasıl nefes alır ama yaşayamaz.
Nasıl gülümser ama içi paramparçadır.
Nasıl ayakta durur ama içten içe çöker.
Ben her gün bunu yapıyorum.
Yaşıyor gibi yapıyorum.
Herkes “hayat devam ediyor” diyor.
Evet, ediyor…
Ama benim için değil.
Benim hayatım bir yerde durdu.
Bir hastane koridorunda,
bir soğuk cümlede,
bir “başımız sağ olsun”ta durdu.
Sen bilmezsin,
bir annenin evladını toprağa emanet etmesinin ne demek olduğunu.
Toprak alsın diye değil,
mecbur kaldığı için verdiğini bilmezsin.
Elinin toprağa değdiği an kalbinin de gömüldüğünü bilmezsin.
Sen bilmezsin,
geceler nasıl uzar.
Sabah gelmesin diye nasıl dua edilir.
Uykunun bile insana haram olduğu zamanları bilmezsin.
Rüyada kavuşup uyanınca yeniden kaybetmenin acısını bilmezsin.
Herkes güçlü olmamı bekliyor.
Herkes ayakta durmamı.
Ama kimse sormuyor:
“Bu kadar acıyla insan nasıl güçlü kalır?”
Kimse bilmiyor ki bazen güçlü durmak,
sadece dağılmamaya çalışmaktır.
Ben hayata yenilmedim.
Ben evladımı kaybettim.
Bu bir yenilgi değil,
bu tarifsiz bir yıkım.
Bu insanın içine çöken bir enkaz.
O yüzden bırak konuşsunlar.
Bırak bilmeden hüküm versinler.
Bırak eğlensinler, gülsünler.
Benim acım onların cümlelerine sığmaz.
Çünkü bu acı,
adı konulamayan,
ölçüsü olmayan,
zamanı olmayan bir acı.
Ve sen…
Sen bunu hiç bilmeyeceksin.
Ve artık anlatacak bir şey de kalmıyor.
Çünkü bazı acılar anlatılmaz,
yaşanır…
yaşanırken insanın içini öldürür.
Ben hayata küsenlerden olmadım,
hayat benden evladımı aldı.
Bu yüzden ne sabır öğüdü dinlerim,
ne “zamanla geçer” masallarına inanırım.
Zaman geçmez…
sadece insanın içinden bir parça eksilerek akıp gider.
Ben her gün yeniden kaybediyorum.
Her sabah bir kere daha.
Her gece bir kere daha.
Kimse fark etmiyor belki,
ama ben her gün evladımı yeniden toprağa veriyorum.
Bütün şehir eğlensin.
Bütün dünya dönsün.
Işıklar yansın, müzikler çalsın.
Benim içimde ise
ne ışık kaldı
ne ses
ne de umut.
Bir mezar taşı var adını fısıldadığım,
bir de içimde kapanmayan bir boşluk.
Ben artık kaybetmedim…
Ben eksildim.
Ve şunu bil:
Evladını kaybeden bir insan
ne yenilir
ne toparlanır.
Sadece yaşar gibi yapar.
Gerisi sessizliktir.