Buğulu.pencere ardından
Lapa.lapa kar yağıyordu

Kışı bilen çam ağacı
Beyazı yesille. taşımanın
Güzelligini bilirken

Bazı dalları
kışı ender gören
kar okaliptüsü misali,
kar’ı incitmeden taşıyordu.


Dışarısı avrupa kadar uzak..
içerisi bir pazar sabahı kadar yakındı..


eski bir fransız şarkısı çalıyordu radyoda
Ruh doymaya yakınkem
Tam o sırada
bir ses girdi araya,
stress relief one hour calming.....
Tınıdaki huzur,
sanki
emek harcanmadan
seçilen bir şeymiş gibi
kaldı
boğazında.


Ve
sessiz bir zaferr..gibi
soyulmuş bir elma duruyordu masada
Bütün halindeydi kopmamış kabuğü ile

Bıçağın keskinliği degil
Dağıtmamayı öğrenmişligin
idareyle eğitilmiş bir refleks.ile

Abur cubur düşünceleri. atıştırmadan
Başka yere çevirmeden başınii ve yüklenmeden..elmaya..
Tıpkı sevginin çeperinde surdürülmüş
Aşk ile..