Ağlama bahanesi gönül yarası,
Kimi güle konar, kime düşer pası.
Göçer gider ömür, bilmez kim sırası,
Bir varmış bir yokmuş masal gibiyim ben.

Yolum taştan geçti, duam dardandı,
Geceler yorganım, sabahlar kandı.
Bir tebessüm bana haram mı sandı?
Bahtı kara yazılmış kul gibiyim ben.

Gönlüm’dür gelirsin aşkın yuvası,
Yıkık bir han gibi kaldım ortası.
Ne gelenim oldu ne de bir yası,
Kapısı kilitli ev gibiyim ben.

Sözüm sazdan düşer, telim sızılar,
Her dizede biraz canım azalar.
Gülen yüzüm bile yalan yazılar,
İçi yangın dolu kül gibiyim ben.

Bana mutluluğu çok görme gülüm,
Bir yudum sevinçtir bütün dileğim.
Ne taht istedim ben ne de bir hüküm,
Gönlüne sığınan kul gibiyim ben.

Bir ses ol da çağır karanlığımdan,
Bir ışık düşsün şu viranlığımdan.
Sevda geçsin diye insanlığından,
Kapına yüz süren yol gibiyim ben.

Şairin diliyle söyledim sözü,
Ne eksik bıraktım ne de bir özü.
Bir selam yeterdi, bir çift göz süzü,
Hasretle yoğrulmuş el gibiyim ben.

Kadir TURGUT