Kan kırmızı olmuş bahçemde güller,
Bahtıma kararmış yazımda kışlar.
Sevmeye kıyamam dediğim o eller,
Kader ayırdı da sustu bülbüller.

Dalımda yaprağım sarardı soldu,
Gönlümde açanlar zemheri oldu.
Bir bakış yeterdi, bir sözüm doldu,
Dilimde düğümlü kaldı bu diller.

Kalemi elime aldım bir gece,
Gönlümden döküldü ateşli hece.
Yar diye inledim dağa, ağaca,
Ses verdi taş bile, sustu insanlar.

Yol uzun, yük ağır, dizimde derman,
Bu sevda yakama yapıştı ferman.
Ne kaçmak mümkün ne kalmakerman,
Arada kaldı bu garip zamanlar.

Ötmez oldu artık bağımda kuşlar,
Sabahım ağlar da gecemle yarışır.
Bir yudum umutla ayakta durur,
Yıkılmaz sanılan şu viran kalpler.

Gönül dediğin deli bir seyyah,
Ne durak bilir ne de bir sabah.
Bir yandan dua, bir yandan ah,
Yollar çağırır da kalamam burada.

Kimi der sabret, kimi der unut,
Unutmak dedikleri zehirli umut.
Her an gözümde o mahzun bulut,
Yağmur diye iner içime hasret.

Bir gün sorarlarsa bu hal ne hâldir,
De ki: Sevda ağır, yolum vebaldir.
Bu deli gönlümün suçu ne daldır,
Sevmişim işte, gerisi hayâldir.

Kadir TURGUT