Ya sür beni kendinden ırak,
Ya da etme bu inadı, bırak.
Hasretinden saçlarıma düştü ak,
Gündüzler iyi de geceler batak.
Ellerim titrer oldu, düşüyor bardak,
Adını anınca boğazımda düğüm,
kupkuru dudak.
Kalbim senle yandı, küllerim ortak.
Bir bakışta bu kadar Yusuf gitmedi.
Senin ettiğini Züleyha etmedi,
Sence bu kadar can kimden gitti?
Sana ne ettim ki kinin bitmedi,
Bir gün olsun be hayırsız, bacam tütmedi.
Avazımı cihan duydu da sana yetmedi.
Bu benim sevdiğim sen olamazsın,
Umarsızca bu denli buz kalamazsın.
Bir kalp bu kadar taşlaşamazsın.
Sen benim yazımdın, kış olamazsın.
Allah’ın aşkına, Allah’ın aşkına,
Bu sen olamazsın, bu sen olamazsın.
Meğer sürgünmüşüm kendi canımdan,
Bir ömrü tek bakışa bağladığımdan.
Yüreğim sana mesken, bana da zindan,
Bu benim sevdiğim sen olamazsın.
Gülüşünü şifa sanmıştım,
Meğer zehirmiş.
Allah’tan lütuf sandım,
Meğer kahırmış.
Bunca emeğe kör ve sağırmış.
Bu benim sevdiğim sen olamazsın.
Bir adım gelsen toparlanırdım,
Bir cevabına bile utanırdım.
Bir rüya der, er uyanırdım.
Bu benim sevdiğim sen olamazsın.
Hangi söz bu kadar yarım bırakır,
Hangi sessizlik bu kadar bağırtır?
Hangi vicdan bu yükü taşır?
Bu benim sevdiğim sen olamazsın.
Ben senden vazgeçmeyi öğrenemedim,
Adını susturmayı beceremedim.
Hep gelen oldum, bir gidemedim,
Bu zalim gönlümle baş edemedim.
Sen benim yarımdın, tam olamazsın,
Bu kadar kolay kaybolamazsın.
Bu sen değilsin, sen olamazsın.
Allah’ın aşkına, Allah’ın aşkına,
Dön ya da tamamen bırak.
Ya sür beni kendinden,
Ya da bu yangına bir damla bırak.

Kadir TURGUT