Usul usul çekiliyorum...
Önce gözlerinden, sonra sesinin kıyısından,
adımı söylediğin o eski yerden çekiyorum kendimi.
Beni çağıran hiçbir şey kalmasın diye
sesimi alıyorum içimden.
Bir daha kimse,
“Sen neden sustun?” diye sormasın diye
suskunluğun en derin yerini seçiyorum.
Kırılmadım sanıyorsunuz.
Oysa ben,
kırılmanın da ötesine geçtim.
İnsanın canı yanarken bir süre ağlıyor,
sonra alışıyor,
sonra hiçbir şey hissetmemeye başlıyor.
Ben o son yerdeyim.
Ne öfkem kaldı
ne de hesap soracak hâlim.
İçimde, yavaş yavaş sönen bir ışığın başında bekliyorum.
Kimse görmesin diye ellerimi ceplerimde saklıyorum.
Çünkü ellerim titriyor.
Bir zamanlar sana uzanmak için açılan ellerim,
şimdi kendime tutunmaya çalışıyor.
Ne garip...
İnsan, bazen en çok sevdiği yerde
kendini kaybediyor.
Ben seni kaybetmedim.
Ben, seni severken kendimden eksildim.
Asıl acı olan buydu.
Çünkü sen giderken
içimde bir kapı kapanmadı;
bir oda boşaldı.
Ve ben yıllarca
o odada kendimi aradım.
Bulamadım.
Meğer insan,
başkasında kaybettiği kendini
yine başkasında arıyormuş.
Ben artık aramıyorum.
Çünkü bazı şeyler,
geri dönsün diye değil,
insanın içinden çıksın diye yaşanıyor.
Şimdi usul usul
senden değil yalnızca,
sana dönüşen benden de çekiliyorum.
Eski bekleyişlerimden,
yarım kalmış cümlelerimden,
birinin dönmesini bekleyen
o yorgun hâlimden...
Çekiliyorum.
Kimseye veda etmeden,
kimseyi suçlamadan.
Çünkü bazı gidişler
bir vazgeçiş değildir.
İnsanın kendine verdiği
son sözdür.
Ben de kendime söz verdim:
Bir daha,
birinin kalması için
kendi içimden gitmeyeceğim.
Bir daha,
sevilmek uğruna
kendimden eksilmeyeceğim.
Ve şimdi...
Usul usul çekiliyorum.
Bu kez senden değil,
kendimi kaybettiğim
o eski hayattan.
Belki de ilk defa
gerçekten
kendime dönüyorum.


Kadir TURGUT