Anam toprak,
Babam su, bazen akıp gitse de…
Tarlada doğup büyüyen,
Büyümeye çalışan bir soğanım.
Katman katmandır acılarım,
Özlemlerim, hayal kırıklıklarım.
Belki onun için gözlerini yakarım insanların
Beni parçalamaya çalıştıklarında.
Ben acının ta kendisiyim…

Oysaki pancar da olabilirdim
Dünyayı tatlandıran…

Kendime bile fazla geliyor
Kim yaklaşır ki yanıma?
Fısıltılarım evreni kaplıyor
Kendim bile duyamıyorum.

Bir adım var; Soğan…
Herkesin adından daha acı
Çünkü bastığım yerde
Yalnız toprak değil
Söylenmeyenler de acıdan çatlıyor.

Ben doğmadım aslında,
Çıkarıldım hayattan
Bir kökün ucundan,
Aceleyle,
Silkelenmeden,
O yüzden hâlâ
Üstümde dünyanın yükünü taşıyorum.

Bugün
İçimde bir şey
Yerine oturmuyor.
Adını bilmiyorum,
Bilmek de istemiyorum zaten.
Bazı duygular
İsim verilince ürküyor.

Gözlerim dolu
Taşmıyor.
Bu daha zor olanı…
İnsan ağlayamayınca
Daha çok ıslanıyor içten.

Kimseye anlatılacak kadar net değil
İçimde ağırlığını hissediyorum
Sanki bir cümleyi unuttum
Ve bütün gün onu arıyorum.

Bugün güçlü olmak
İstemiyorum.
Toparlanmak, anlamak, çözmek de.
Bugün sadece
Olduğum yerde kalmak istiyorum.
Ağlamayacağım,
Ağlatmayacağım kimseyi
Köklerim büyüdükçe,
İçim çürümeye yüz tutsa da
Ağlamayacağım.