Şiirin Adı: Ömür ve Gün
Şairi: Afet İnce Kırat
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri / Celil ÇINKIR

Efendim…
Bu şiiri okurken Kalburabastı Efendi Hazretleri önce cübbesinin eteğini topladı, sonra kalemi bıraktı, heceye saygı duruşunda bulundu. Çünkü burada yapılan iş öyle “gün–ömür” yazmak değil; zamana terbiye vermek.

Şair gecenin yıldızlı yazmasını katlayıp koymuş; yani gece bile dağınık bırakılmamış. Biz sabah yatağımızı toplamazken, Afet Hanım geceyi katlayıp kaldırıyor. Sisli ufuklar dizlerini dinlemiş; ufuk bile yorulmuş da oturmuş. Burada tabiat “figüran” değil, başrol oyuncusu.

Bulutlar alın terini serpiştiriyor; bakın çok mühim… Yağmur romantik değil, emekçi. Karanlıktan korkmuyor, güneşten çekinmiyor. Bu dizeleri okuyan tembel insanın vicdanı iki gün izin alır, üçüncü gün iş aramaya çıkar.

Denizler ayaklanıyor; mavi çarşaf seriliyor. Deniz kayaya koşuyor ama kavga yok, naz var. İzleri süpürüp gidiyor—tam bir Anadolu terbiyesi: “İz bırakmam ama etki bırakırım.” Sahil bile toparlanmış, biz hâlâ dağınığız.

Saatler ilerliyor, akşama varılıyor; uğraşlar ömür gibi… İşte burada Efendi Hazretleri durur ve der ki:
“Bu şiiri okuyan insan ya yaşlanır ya olgunlaşır.”
Çünkü yaşamak güzel ama kolay değil; gama düşülür ama maksat yeşermek. Düşen her canın amacı filizlenmek… Bu dizeyi okuyan çiçek bile sorumluluk hisseder.

Afet Hanım öyle bir yazmış ki,
– Gece toparlanmış,
– Bulutlar çalışmış,
– Deniz terbiye olmuş,
– Saatler bile uslu uslu akmış…

Bir tek biz okurlar kalmışız;
Şiirin karşısında aklı gidip ayakta kalamayan.

Kalburabastı Efendi Hazretleri son sözü söyler:

Vesselam.
“Bazı şairler heceyle yazar; bazıları heceyle insanı hizaya sokar.”

Sade nefis heceye geceye uygun çapraz kafiye okurken insanı hiç yormayan serencamı hayatımızı herkesin kendi iz düşümünü bulabileceği güzel emek ürünü bir şiir.Teşekkürler abla.Saygı sevgi ve en yürekten muhabbetlerimle.