Aşkın ömrü tükendi, ne bir kavga öldürdü onu
ne de bir vedanın sertliği…
Zaman yaptı bunu, yavaş yavaş fark ettirmeden, birlikte susmayı öğrenemediğimiz her anda.
Bir zamanlar adını andığımda içimi ısıtan şey,
şimdi sadece tanıdık bir sızıya dönüştü.
Sevmek hâlâ vardı belki, ama tutunacak gücü kalmamıştı.
Bazı duygular, beslenmeyince değil, anlaşılmayınca solar.
Aşkın ömrü tükendi, kelimeler yetmedi,
suskunluklar ağır geldi, aynı cümlelerde buluşamadık.
Yan yana durduk belki, ama aynı yerde değildik artık.
Ne çok uğraştım yaşatmak için, ne çok sustum kırılmasın diye…
Ama insan, kendinden vazgeçerek sevemezmiş.
Bunu en son anladım. Şimdi geriye ne kaldı diye sorarsan, birkaç güzel anı, yarım kalmış cümleler ve içimde sessizce kapanan bir defter.
Aşkın ömrü tükendi…
Onu öldüren ne kalpsizlikti
ne de sevgisizlik sadece artık
aynı hayata sığamayışımızdı.