Göz görmezse gönül unutur dediler…
Ben gözümü kapattım, yine de gitmedin.
Bir saniye bile silinmedi gülüşün gözümün önünden.
Nasıl unutulur ki oğlum…
O gülen yüzün, kısılan gözlerin,
“Anne” deyişin hâlâ kulaklarımda çınlıyor.
Kalbim ne zaman sessizliğe bürünse,
Bir hatıran gelip içimi paramparça ediyor.
Unutmak dedikleri şey bana uğramadı hiç.
Ben unutmuyorum,
Ben her gün biraz daha yanıyorum.
Canımdan kopan bir parçayı toprağa koyup
Yaşamaya zorlanıyorum.
Sen gittin diyorlar…
Giden bedenin oğlum,
Acın kaldı, yokluğun kaldı,
Canımın ortasında hiç sönmeyen bir yangın kaldı.
Ben seni gözümle değil,
Yüreğimle görüyorum.
Ve yürek gördüğünü
Asla unutmaz…
Yüreğim seni unutmayı bilmedi oğlum…
Zaman dedikleri şey acıyı hafifletmiyor,
Sadece insana acıyla yaşamayı öğretiyor.
Her sabah uyanıyorum,
İlk yokluğun çarpıyor yüzüme.
Evin içinde sesini arıyorum,
Bir kapı gıcırdasa dönüp bakıyorum.
Yokluğun bile alışkanlık olmadı bana,
Sensizlik hâlâ ilk günkü gibi canımı yakıyor.
Geceler en ağır yerim…
Herkes uyurken ben seninle konuşuyorum.
Bir fotoğrafına bakıp
Saatlerce sessizce ağlıyorum.
Göz görmezse gönül unutur dediler ya…
Ben seni her nefeste görüyorum oğlum.
Aklımdan değil, kalbimden geçiyorsun.
Ve kalp unutmaz,
Kalp sadece yanar
Kalbim senin yokluğuna razı gelmedi oğlum…
Adını anmadan geçen bir günüm yok.
Bir rüzgâr esse “sen” diyorum,
Bir çocuk gülse içimden bir şey kopuyor.
Mezarına toprağı avuçladığım gün
Ömrüm ikiye bölündü.
Bir tarafım seninle gömüldü,
Bir tarafım hâlâ nefes almaya çalışıyor.
İnsanlar “alışırsın” diyor…
Evlat acısına alışılmaz oğlum.
Bu acı öğrenilmez,
Bu acıyla sadece susarak yaşanır.
Ben sustukça içimdeki yangın büyüyor.
Dışarıdan güçlü görünen bu beden
İçeride sen diye yıkılıyor.
Göz görmezse gönül unutur dediler…
Ben gözlerimi değil,
Hayatımı kapattım oğlum.
Yine de gülüşün
Kalbimin en acı yerinde yaşamaya devam ediyor
Ve şimdi soruyorum hayata oğlum…
Hangi anne evladını toprağa koyup
Eskisi gibi yaşayabilir?
Hangi kalp bu acıyı taşıyıp
Paramparça olmadan atabilir?
Göz görmezse gönül unutur dediler…
Ben seni gözlerimle değil,
Canımla sevdim oğlum.
Can sevdiğini unutmaz.
Gülüşün bir saniye bile gitmedi gözümün önünden.
Kısılan gözlerin, masum bakışların
Her duamda karşıma çıkıyor.
Ben seni unutmuyorum,
Ben seni her gün yeniden yaşıyorum.
Sen bende bir hatıra değil,
Bir ömürlük yara oldun.
İyileşmeyen, kabuk bağlamayan,
Her dokunuşta yeniden kanayan…
Canımın yangını sensin oğlum.
Sönmez, geçmez, bitmez…
Ben yaşadıkça sen içimde
Acıyla, özlemle, sevgiyle
Hep yaşayacaksın...