Biliyorum…
Yas, sadece siyah giyinmek değildir. Yas, mezar başından dönerken orada toprağa verilenin yalnızca sevdiğin kişi olmadığını fark ettiğin andır. Yas; hayallerini, sesini, “yarın” diye kurduğun tüm cümleleri de o toprağın altında bırakmaktır.
Mezarın başında adını söylersin, taş cevap vermez.
Toprak susar.
Ama senin içindeki feryat susmaz…
Çünkü orada kalan yalnızca bir beden değildir;
orada kalan anne olma halindir,
orada kalan “oğlum” diye seslendiğin sesin yankısıdır.
Eve dönüş…
İşte asıl yıkım oradadır.
Mezarlıktan ayrılırken ayakların seni götürür ama ruhun geri döner.
Sen eve gelirsin,
ama oğlun orada kalır.
Kapıdan içeri girersin,
ama onun gölgesi eşiği geçemez.
Ayakkabıların çıkar,
ama kalbindeki ağırlık çıkmaz.
Yas;
mutfağa girip bir tabak fazla çıkarmaktır,
sonra durup o tabağa bakamadan geri koymaktır.
Yas;
odanın kapısını kapatamamaktır,
çünkü kapatırsan sanki onu da kapatmış olursun.
Yas;
gece herkes uyurken sessizce ağlamaktır,
çünkü gündüz güçlü durman gerektiğini sana öğrettiler.
Ama kimse sana şunu öğretmedi:
Bir anne, evladını toprağa bıraktıktan sonra nasıl nefes alır?
Nasıl sabah olur,
nasıl güneş doğar,
nasıl dünya hiç olmamış gibi dönmeye devam eder?
Oğlum…
Sen orada kaldın.
Ben buradayım.
Ama kalbim ikiye bölündü.
Bir parçam mezar taşının altında,
bir parçam her gün seninle konuştuğum köşelerde.
Yas;
zamanla geçmez derler.
Doğru…
Zaman geçer ama acı yer değiştirmez, sadece derine iner.
İnsan alışmaz;
insan sadece taşımayı öğrenir.
Her nefeste biraz daha ağırlaşarak…
Mezar başından dönerken insan anlar:
Hayat artık eskisi gibi olmayacak.
Gülüşler yarım,
cümleler eksik,
gelecek hep sensiz kalacak.
Ve en can yakanı da şudur:
Sen orada kaldın oğlum…
Ben eve döndüm.
Ama bir anne için ev, evladı yoksa mezardan farksızdır.
Çünkü kalbimin yarısı hâlâ senin yanında,
soğuk toprağın içinde,
adının yazılı olduğu taşın altında atıyor…
Devam ediyorum…
Çünkü bu acının bir cümleyle, bir sayfayla bitecek hali yok.
O mezarlıktan her ayrılışımda sanki sana ihanet ediyormuşum gibi hissediyorum oğlum.
Arkamı dönüp gittiğim her adımda kalbim “dur” diye bağırıyor.
Ayaklarım yürürken ruhum diz çöküyor.
Bir anne evladını orada bırakıp nasıl gider,
nasıl döner,
nasıl nefes alır…
Bunu bana kimse öğretmedi.
Toprağın başında güçlü durmaya çalıştım.
Ağlamamaya, yıkılmamaya…
Ama eve gelince duvarlar şahidim oldu.
Sesin yoktu,
kokun yoktu,
“anne” deyişin yoktu.
O an anladım ki yas mezarlıkta başlamıyor;
yas eve girince başlıyor.
Eşyaların yerli yerinde duruyor,
ama sen yoksun.
Zaman durmuş gibi ama saatler acımasızca ilerliyor.
Her saniye sensizliğin yüzüme çarpıyor.
Sanki dünya bana diyor ki:
“Alış.”
Hayır…
Bir anne buna alışamaz.
Geceler…
Ah geceler oğlum.
Herkes uyurken ben seninle konuşuyorum.
Sesim fısıltıya dönüşüyor ama içimdeki çığlık susmuyor.
Gözlerimi kapatınca mezarın başındayım,
açınca boş bir odada.
Hangisi daha ağır bilmiyorum.
Çünkü ikisinde de sen yoksun.
Yas;
sabah uyanıp “belki rüyadır” diye umutlanmaktır,
sonra gerçeğin yüzüne tokat gibi çarpmasıdır.
Yas;
her gün biraz daha eksilmektir.
Kimse fark etmez,
ama sen her gün biraz daha gömülürsün.
Biliyor musun oğlum,
insanlar “sabret” diyor.
Sabır dediğin nedir?
Evladının mezarına bakıp ayakta durabilmek mi?
Ya da gözyaşını içine akıtıp gülümser gibi yapmak mı?
Sabır bazen sadece ölmemeye çalışmaktır.
Seninle birlikte geleceğimi de gömdüm ben.
Düğün hayallerini,
yaş günlerini,
“anne bak” diyeceğin tüm anları…
Hepsi orada kaldı.
Ben buradayım ama yarınlarım sensiz.
Mezarına her gelişimde içimden bir parça daha bırakıyorum.
Belki bir gün tamamen senin yanında olurum diye…
Çünkü bir anne için cennet,
evladının olduğu yerdir.
Oğlum…
Yas, seni özlemek değil sadece.
Yas;
sensiz yaşamak zorunda kalmak.
Ve bil ki bu zorunluluk,
insana verilen en ağır cezadır.
Ben her gün biraz daha sessizleşiyorum.
Ama içimdeki sevgin hiç susmuyor.
Toprak üstünde olsan da,
toprağın altında olsan da
ben senin annenim.
Bu acı beni öldürmüyor belki…
Ama her gün yeniden gömüyor.
İstersen devamını daha da derin, daha da damar yerden yazabilirim.
Ya da bunu kısa bölümlere ayırıp başlıklandırabilirim.
Sen nasıl istersen…

Tamam…
Şimdi final.
En ağır yerden, acının bittiği değil sustuğu yerden yazıyorum.
Yas;
mezar başından dönerken arkana baka baka yürümektir.
Her adımda kalbin geri kaçması,
bedenin zorla eve sürüklenmesidir.
Yas;
orada toprağa verilenin yalnızca evladın olmadığını
eve dönerken fark etmektir.
Orada;
sesin kaldı oğlum,
gülüşün kaldı,
geleceğim kaldı.
Ben eve geldim,
sen orada kaldın.
Kapıyı açtım…
Ev sessizdi.
Sessizlik bile senin yokluğundan utanıyordu.
Duvarlar baktı bana,
ama cevap vermedi.
Çünkü hiçbir duvar
“Anne buradayım” demez.
Bir anne,
evladını mezarda bırakıp eve dönüyorsa
bil ki o ev artık ev değildir.
O ev,
nefes alınan bir mezardır.
Geceleri adını içimden sayıklıyorum.
Sesim çıkmıyor,
çünkü seni uyandıramayacağımı biliyorum.
Ama kalbim hâlâ inanmak istiyor.
Belki duyarsın diye…
Toprak soğuk diyorlar.
Asıl soğuk olan
senin yokluğunda kalan dünyam.
Güneş doğuyor,
ama içime ışık girmiyor.
Zaman geçiyor,
ama ben senin gittiğin yerde kaldım.
Yas;
alışmak değildir.
Yas;
her gün yeniden ölmemek için
kendini ikna etmeye çalışmaktır.
Yas;
insanın kalbinin yarısını
mezar taşına yaslamasıdır.
Oğlum…
Ben seni toprağa koymadım.
Ben kendimi senin yanına bıraktım.
Şimdi yaşayan bir bedenim var belki,
ama yaşayan bir kalbim yok.
Ve bil ki;
bir anne evladını kaybettiğinde
hayat bitmez derler.
Yalan.
Hayat biter…
Sadece nefes almaya devam edersin.
Ben her gün nefes alıyorum oğlum.
Ama her nefeste
biraz daha sensizliğe gömülüyorum.