sana varamadı
karanlığa saplanan ayak sesim
duvarlara çarpıp geri dönen
bir yankının kıyısında
ilk kez unutuyorum seni

ne tuhaf,
son kullanma tarihi geçmiş
yitik belleğimde sen varsın

gecenin kabuğundan arta kalan
solgun renkler
hiç doğmamış bir sabahın gözbebeğinde
öylece asılı kaldılar

göğün ateşiyle mühürlenmiş
ve sessizliğe fısıldayan bir çağrıyım

açılmamış bir mektubun
yarım kalan cümlesi
ve unutulmuş bir alfabenin
ilk harfiyim ben

sen yoksun
ama yokluğuna ait her şey burada
her şey duvara yaslanmış gölgeme çarpıp
azı dişimden kırıyor gülüşlerimi

tenimde sen olmayanın izi
zihnimde sende olmayanın çığlığı

zaman,
ince belli bardağın kenarında
kaşık sesiyle yavaşça geçiyor
boşluk,
yağmur taneleri gibi
sırçadan kalbime damlıyor

ben oradayım
kırık saatlerin tik takında
hiç gelmemiş bir günün
geçmiş zaman eşiğinde
yüzüm sessizliğe yaslı
öylece bekliyorum

gözlerim
tabirsiz bir rüyanın içinde
yükselen gölgeye çarparken
sana bakıyor gibiler

bir şiirin içinde
hiç yazılmayacak dizeyim
ve belki de
en çok oradayım ben

dilimden düş damıtan merdivenler var
hangi yalnızlık aynaya tutsa beni
şiirlerimin yüzü ve sesi
hâlâ sensizlikte yankılanıyor

sofistike düşlerin
mitolojik denkleminde
kalbim duvara raptiyelenmiş
sır aralığında, sis zamanı
turkuaz gökkubbede
yıkılmış neşe tuğlaları

ve hâlâ...
henüz kaleme oynamadım ben
şiire başlarken seni,
bitirirken beni unuttum
derken...
ayrılık galibi geldi oyunun