Göz kapaklarımda çürük dar ağaçları,
Hayatın ipi sessizce gerilir kör sancıda

Ölümle yaşam arasında titreyen bir gölgeyim,
Ezelden ebede
Karanlığı delen bir ışığa hasret

Dünya yarım bırakılmış bir beytin boğuk hecesi
Kanar mısralar ardımda

Hayat defterinde
Karalanmış sayfalar

Her adımda eksilen bir yüz
Geç kalmış bir sergüzeştim
Zaman, paslı bir çivi gibi
Ömrüm hazanına çakılır.

Toprağa düşer gölgeler savruk, suskun
Her gül kanla açar ellerimde
Yorgun düşler ruhumun kemiklerine çöker
Kıvranır bütün yaşanmışlıklar

Uykuda gizlenen matem
Gün devrilince açılır yarasından
Her sabah ufukta bir yol arar kalbim

Hicran örter gecemi
Huzur hayalinin yangını tutuşur içimde
Tel tel saçlarımı okşayarak
Firar eder serap, gecenin isinde kaybolur
İz bırakmadan

Herkese yetişirken
Kendi gölgeme varamam
İçimde bir çığlık
Gizli bir niyaz kalır vuslat

Fecre susamış mavi
Seher gölgesinde
Kanadı kırık bir kuş gibi bekler
Bir çocuğun neşesinde dirilmeyi

İşte öyle ki,
Bir uktedir içimde dünya
Katlanılmaz bir gurbet,