Ey kalbimin tahtında oturan sevgili,
Ben senden yana başlarım her söze.
Goncalar kanar, dallar kırılır,
Ama ben yine sana dönerim.
Bir çocuk nasıl annesini ararsa,
Ben de öyle yanarım, öyle susarım sana!

Sensiz zaman bana bir çöle dönüşür,
Kum fırtınası gibi savrulur bedenim.
Sensiz deniz bana bir mezar,
Dalgaları zincir, köpükleri zindan.
Ama her kum tanesinde adını bulurum,
Her dalga bana senin sesini taşır...

Dağlara sor, kaç kez tırmandım sana,
Yıldızlara bak, her kayan ışıkta ben vardım.
Benim küllerim gökyüzüne savruldu,
Ama adını taşımaktan hiç vazgeçmedi.
Sen güneşsin, ben zaman,
Ve zaman daima ardından sürüklenir!

Yüreğime aşkının narını üfledin,
Ve bir yangın başladı içimde.
Ne rüzgâr söndürebilir bu koru,
Ne de denizler bastırabilir alevini.
Bu yangın ancak gözlerinde son bulur,
Ve ben yanarak sana yürürüm!

Eledim, eledim, geriye yalnızca sen kaldın.
Gökle yer kucaklaşsa,
Zaman zincirlerini kıssa bile,
Benim nefesim kesilmeyecek!
Çünkü son soluğumda da
Nefesimi sana vermek istiyorum....
Erol Kekeç/13.09.2025/Sancaktepe/İST