Kum saati, biraz da kum tanesi.
Akıyor zamanın beşiğine doğru.
Zerreciklere bölündü onun mazisi.
Kaçıyor evrenin içine doğru.

Bir yerlerde bir şeyiz, hepsi o kadar.
Ne dahası var, ne de öte dünyalar.
Kibir tehlikeli idi, zamanı görene kadar.
Bir akıp bir durduk, göz kırpana kadar.

Çağladım, duruldum, insan oldum.
Bir ömür yazılmış, ölümü aradım.
Kaideyi anladım, bir taştım doldum.
Gözümü aralayınca bir insan kaldım.

Yağmur bitti, vahalar bir bir belirdi.
İnsanlar eşref oldu, ansızın delirdi.
Eşrefle insan arasındaki fark belirdi.
Akılla zihin arasına da bentler çekildi.

Var oldum, ufak bir akıl kalıntısıyla.
Sarardım, eski bir yaprak kalıntısıyla.
Kirlendim, bir var oluşun kalıntısıyla.
Kaçtım, bir nefeslik yaşam kalıntısıyla.

Kimsin sen, kaçar mısın yoksa?
Bir kırıntı ver ruhundan bana.
Cevher olmayacak sevgin yoksa,
Kazık çakacaksın bu dünyaya.

Yetimim, düşündükçe yetimleşiyorum.
Ne yola dönersem, aşkınla kesişiyorum.
İhtiyarım, öldükçe daha da gençleşiyorum.
Arafı görmedim, cehenneme yetişiyorum.